FicKHR:Clock's Hand

posted on 29 Jul 2009 17:59 by kisskiss11 in Short-Fic

Title:Clock’s hand

Parting:6927

Rate:PG13

Authour:kisskiss11(คุณหนูส้มหล่น)

Summary:เมื่อไหร่คุณจะมาซักทีครับ....เมื่อไหร่ผมจะไม่รอคุณนะครับ___________________________________________ ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

เข็มนาฬิกาที่หมุนไปตามหน้าที่ของมันเรื่อยๆส่งผลให้เจ้าของของมันรุ่มร้อนใจเหลือเกิน เมื่อไหร่คุณจะมาเสียทีครับ...  เจ้าของนาฬิกาข้อมือมองมันแล้วมองมันอีกอย่าร้อนรนเขายืนกระดิกเท้าเป็นร้อยครั้งต่อนาทีเห็นจะได้เพราะคนที่เขาเฝ้ารอดันยังไม่โผล่มาซะอีก ติ่กตอก..ติ่กตอก เข็มนาฬิกาก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆคราวนี้เจ้าของนาฬิกายืนอยู่กับที่เฉยๆไม่ไหวเขาจึงเดินวนไปมาอยู่กับที่ สาเหตุที่เขาไม่เดินจากไปไหนเพราะกลัวว่าคนที่เขาเฝ้ารออาจมาแล้วไม่เจอเขาแล้วกลับไปก่อนก็เป็นได้

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

ร่างสูงหยุดเดินแล้วนั่งลงช่างไม่เข้ากับชุดสูทที่เขาสวมมาเอาซะเลยการนั่งข้างถนนเนี่ย  เขานวดขมับตนเองอย่างครุ่นคิด  คุณจะทำให้ผมเป็นบ้ารึไงครับ?  เขาคิดพลางลุกขึ้นดูนาฬิกาข้อมือซึ่งบ่งบอกเวลาว่า4ทุ่มแล้ว  อา....นี่ผมรอคุณไปได้ยังไงกันครับตั้ง3ชั่วโมง 

ติ่กตอก..ติ่กตอก    

 

นี่คุณเล่นเกมส์อะไรกับผมอยู่หรือไงครับ?สงครามประสาท?ทดสอบความอดทน?ให้ตายสิครับผมทนรอคุณได้ยังไงกัน?.... 

 

ติ่กตอก..ติ่กตอก    

ในที่สุดเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อ กดเบอร์คนที่เขาเฝ้ารออย่างเคืองนิดๆ 

 

เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สา....เขากดวางทันที ทำไมคุณปิดเครื่องครับ คิดจะหนีผม หรือ แกล้งให้ผมมารอเก้อ?

 

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

เอี๊ยดด!!! 

 

เสียงรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าของเจ้าของเรือนผมสีไพลินยิ้มอย่างดีใจเมื่อนึกว่าคนที่เขาเฝ้ารอมาถึงแล้วกระจกทึบค่อยๆเลื่อนลงมา 

 

ให้ผมรอซะนานนะครับวอ...เปล่าเลยไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอ 

 

เจ้าพืชล้มลุก...เจ้าสัตว์กินพืชให้มาตามแกน่ะฮิบาริ  เคียวยะ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาพูดขึ้นราวกับดวงเนตรสีนิลกำลังจะบ่งบอกถึงบางอย่าง

 

 เกิดอะไรขึ้นกับ...วองโกเล่น่ะครับฮิบาริแม้จะเกลียดชังแต่ต้องถามเพราะมีเพียงแค่คนเดียวที่อยู่กับเขาในตอนนี้ 

 

ขึ้นรถมา...เจ้าพืชล้มลุกฮิบาริไม่ตอบอะไรกลับหลบสายตา มุคุโร่ขึ้นรถอย่างว่าง่ายตอนนี้สีหน้าของทั้งคู่แลไม่สู้ดี   อย่าเกิดอะไรกับคุณเลยนะครับวองโกเล่ 

 

ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

ไม่นานนักรถก็จอดที่ลานจอดรถแห่งหนึ่งในโรงพยาบาลทั้งคู่เดินลงมาจากรถแล้วพวกเขาไปในโรงพยาบาล พวกเขาเงียบตลอดทางไปห้องICUมุคุโร่แทบทรุดเพียงแค่รู้ว่าคนที่เขารักมาอยู่ในห้องICUแห่งนี้ ส่วนฮิบาริเองใจก็แทบสลายเมื่อคนที่เขาแอบรักมาตลอดไม่เคยมอบรักให้แก่ตนกลับมอบให้กับโรคุโด มุคุโร่ แม้แต่ก่อนหน้านี้ซักชั่วโมงยังคงเรียกหาแต่มุคุโร่แล้วยังให้เขาไปรับให้อีก  ถ้าหายแล้วฉันจะขย้ำให้ตาย!เจ้าสัตว์กินพืช 

  ผมมาแล้วครับวองโกเล่มุคุโร่นั่งลงข้างๆร่างที่นอนนิ่งบนเตียงสีขาวภายในห้องมีม่านกั้นฉาก มุคุโร่กุมมือเรียวเล็กของเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ฟูและยาวเคลียแผ่นหลัง

 

 ....ร่างเล็กไม่ตอบอะไรยังคงนอนนิ่ง

 

 ให้ผมรอคุณตั้งนานนะครับ...วองโกเล่จู่ๆเสียงของมุคุโร่ก็ดูสั่นๆ 

 

ขอโทษนะ...มุคุโร่ที่ทำให้รอนาน...แฮะๆ....เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากของสึนะหัวที่ปกคลุมไปด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้ค่อยๆเอียงมองร่างสูง 

 

วองโกเล่....มุคุโร่จับมือเรียวเล็กแสนอบอุ่นมาทาบกับแก้มของเขาคุณมาไม่ได้ทำไมไม่บอกผมล่ะครับวองโกเล่!!คุณเจ็บหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอกผม!!” 

 

นี่มุคุโร่...ถ้ามีโอกาส...ถ้าฉันไม่ตาย...ถ้าฉันฟื้นตัวแล้ว...แค่กๆๆ!!...ฉันจะไปนั่งดู...ดาวกับนายอีกนะ...แฮ่กๆ!...คราวนี้..รับรองเลยว่า...ไม่ผิดนัด..อย่างแน่นอน....สึนะพูดด้วยเสียงอันสั่นครือและแผ่วเบา ดวงเนตรทั้งคู่ค่อยๆปรือ ภาพอะไรหลายๆอย่างเริ่มพร่ามัว อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มช้าลงๆ 

 

 

อย่าหลับครับวองโกเล่!อย่าหลับ!!”จู่ๆน้ำตาก็หลั่งไหลออกมา 

 

 

นี่มุคุโร่...วันนี้ดาวสวยมากมั๊ยร่างเล็กค่อยๆขยับยิ้มอย่างยากลำบากแม้แต่ตาก็ยังลืมลำบากเลย

 

 

 สวยครับ...สวยมาก..สวยเหมือนประกายในดวงตาของคุณเลยครับวองโกเล่มุคุโร่กอบกุมมือนั่นอย่างทะนุถนอมราวกับว่าเมื่อปล่อยออกมาแล้วนภาอันเป็นที่รักของเขาจะไม่หวนกลับมา

 

 

 งั้นหรอ...ดี.......จังสิ้นคำพูดเปลือกตาอันหนักอึ้งก็ปิดลง เสียงหายใจค่อยๆเบาลง..เบาลง...เบาลง จนไม่ได้ยินอีก อัตราการเต้นของหัวใจหยุดนิ่งเป็นเส้นตรง 

 

 

ไม่นะ...ไม่!!!!!!!!!วองโกเล่!!!!!อย่าทิ้งผมไป!!!!!!!!!”ได้โปรดอย่า..อย่าทิ้งผมไป...อย่าทิ้งให้ผมจมอยู่กับความมืดอีก...กลับมาเถอะครับ!!แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของผม....ท้องนภาอันสดใสของผมกลับมา!ได้โปรดกลับมา!! 

 

ช่วยออกไปก่อนเถอะคะร่างโปร่งที่กอดร่างเล็กอยู่ถูกไล่ให้ไปรอด้านนอก แต่เขาช่างดึงดันกว่าที่จะถูกไล่แขนแกร่งยังคงโอบกอดร่างไร้วิญญาณของนภาที่เขาสุดแสนจะรักอยู่จนกระทั้ง

 

 ผัวะ! 

ทอนฟาฟาดลงบนท้ายทอยจนเจ้าตัวสลบคนที่ฟาดจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากเขา ฮิบาริ  เคียวยะ 

 

พยายามกันหน่อยล่ะกัน  ทำให้เจ้าสัตว์กินพืชนี่ฟื้นขึ้นมาทีแววตาของฮิบาริ  เคียวยะฉายแววเจ็บปวดเหลือเกินเขาลากมุคุโร่ที่สลบอยู่ออกมาจากห้องICU

 

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

       วินาทีอันมีค่าหากไม่ฉวยเอาไว้ก็อาจจะสูญเสียมันไปตลอดกาลดังเช่นวินาทีที่มีค่าที่คุณยังคงอยู่กับผม น่าเสียดายจังครับวองโกเล่ที่ผมดันปล่อยให้มันล่วงเลยผ่านไปอย่างสูญเปล่า...จนคุณไม่อยู่กับผมแล้ว แล้วคุณล่ะครับ?ทำวินาทีนั้นให้ดีที่สุดหรือยังครับ?   

                                                                The End…

________________________________________________________

เฮ้อ~นั่งปั่นวันเดียวจบ>__ <

edit @ 29 Jul 2009 18:16:02 by It's You!!kisskiss11♥

edit @ 30 Jul 2009 18:36:03 by It's You!!kisskiss11♥

edit @ 30 Jul 2009 18:37:29 by It's You!!kisskiss11♥

Comment

Comment:

Tweet

6927 มีแต่เรื่องเศร้าๆ

#2 By หวาน-หวาน on 2009-08-13 20:34

เว้นบรรทัดอีกหน่อย
จะอ่านง่ายขึ้นเยอะเลยจ้า sad smile

6927 เรื่องนี้ เศร้า T T

#1 By Hu waa' on 2009-07-29 18:23