ฝืน...เราหลอกตัวเองหรอ?

posted on 14 Jan 2010 22:04 by kisskiss11 in Diary
         ฮะๆๆ!พบกันอีกแล้วนะค่ะ....มิคังนี่ก็แปลกเน๊อะ!เจ็บแล้วไม่จำ...เจ็บซ้ำเจ็บซาก.....แต่เรากลับยังยิ้มให้กับคนรอบข้างเรา....นี่เรากำลังหลอกตัวเองอยู่ใช่มั๊ยว่ามันไม่เจ็บ....


ฮะๆ!!ไม่น่าเลยเรา...ไม่น่าไปรักคนจากโลกไซเบอร์อย่างพี่เขาเลย...รักมากจริงๆนะ...  พี่เขาโกหกเรามาตลอด6ปีที่รู้จักกันว่า....
"พี่อายุมากกว่าเรา12ปีนะ"
แต่เรากลับยิ้มรับไม่กลัวที่จะรักคนที่แก่กว่าอย่างพี่เขา...
       เรากับพี่เขาเคยคบกันเมื่อ3-4ปีก่อนเรารักพี่เขามากๆ...รักจนบรรยายไม่ได้(แต่เราไม่เคยเจอหน้าพี่เขาเลย)   พอคบกันได้เกือบๆ3ปีพี่เขาก็บอกเลิกเรา

"พี่มีคนอื่นตอนคบกับเราเมื่อปีกว่าๆนี้เอง...พี่ขอโทษเราเลิกกันเถอะ...พี่กับเขากำลังจะแต่งงานกัน..."

   พี่เขาไม่รู้หรอกว่าเราบอบช้ำขนาดไหนต้องร้องไห้ทุรนทุรายมากเพียงใด...ไม่เคยรู้  เราเจ็บปวดและเกลียดชังพี่เขามากในช่วงแรกๆ ต่อมาเรากับพี่เขาก็เป็นเหมือนพี่น้อง    เวลาผ่านไปประมาณ2-3ปีเราไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย...แม้ว่าเราจะคบอยู่กับคนอื่นแต่เรา...เรากำลังหลอกตัวเองอยู่ว่าไม่ได้อาลัยอาวรณ์พี่เขาเลยและไม่ได้กำลังคิดถึง

              และไม่นานนักเมื่อปีที่แล้วเราได้คุยกับพี่เขาอีกครั้ง...เราดีใจมากแต่ปากเราก็รังแต่จะพูดจิกกัดพี่เขาตลอด...เรายังรักเขาอยู่สินะ...เราคุยกันอย่างสนิทสนมกันมาเป็นเวลาหลายๆเดือน   เชื่อมั๊ย?ว่าเรายังจำวันเกิดพี่เขาได้ดีแม้ว่าจะผ่านไปนานซักเท่าไหร่...  แล้วเมื่อ3วันก่อนพี่เขามาขอคืนดีเรา...เราดีใจจนบอกไม่ถูกเหมือนกับว่าได้ของสำคัญกลับคืนมาแล้ว...ใช่เราคิดอย่างนั้น...      แต่พอวันนี้เราก็รักพี่เขามากขึ้นพี่เขาส่งข้อความมาขอโทษเราเรื่อที่พี่เขาโกหกเรามาตลอดว่าอายุมากกว่าเรา12ปีทั้งๆที่พี่เขาอายุมากกว่าเราเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น....  พอคุยโทรศัพท์กันพี่เขาก็บอกว่าช่วงแรกๆจงใจจะหลอกเราจริง...พี่เขาไม่ได้เป็นหมออย่างที่พี่เขาบอกเรา...พี่เขาหลอกว่ารักเราจนกระทั้งเมื่อ4ปีก่อน...ฮะๆ!!น่าสมเพชมั๊ยล่ะ!?เรานี่มันถูกหลอกง่ายดีจัง^^  แต่เชื่อมั๊ยว่าพี่เขาบอกว่ารักเราตอนนี้จริงๆ...จริงๆแล้ว...เราอยากถามพี่เขาจริงๆว่า...

'พี่แค่เหงาหรือรักเราจริงๆ...'


เพียงแค่นั้นจริงๆที่เราอยากรู้แต่พรุ่งนี้พี่เขาไปเข้าค่ายไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปคงไม่มีเวลามานั่งตอบคำถามไร้สาระของเราหรอกว่าม่ะ^^  แต่ที่แน่ๆคือเรารักพี่เขาเหมือนเดิมแม้รู้ว่ามันจะต้องเจ็บ...ต้องร้องไห้...ถ้าถามว่าเรากลัวมั๊ยที่จะต้องร้องไห้เจ็บปวดใจเพราะพี่เขาคำตอบคือ...กลัว...เรากลัวจริงๆ...กลัวจนไม่รู้จะทำยังไง....ทุกคนช่วยบอกเราทีที่เราฝืนยิ้มนี่ดีรึเปล่า?เราควรจะเชื่อใจพี่เขาอีกดีมั๊ย?

[FicKHR:Happy New Year]

posted on 04 Jan 2010 14:59 by kisskiss11 in Short-Fic

Title:Happy New Year

Pairing:6927

Rate:PG-15

Author:คุณหนูส้มหล่น(Mikan)

Warning:เตรียมทิชชู่ซับน้ำหมากเอ๊ย!!!น้ำตาให้พร้อม(เว่อร์)

Summanry:

                    ...เวลาของผมมีไม่มากนักนะครับ ....ดังนั้นอย่ามัวแต่เศร้านะครับ....วองโกเล่ที่รักของผม========================================

31/12/xx

 ...10...รุ่นที่10คร้าบ!!!” “!!!”ร่างเล็กของ ซาวาดะ สึนะโยชิ สะดุ้งโหยงเมื่อถูกเรียกโดยเพื่อนสนิท(?)ผู้เป็นมือขวาของเขา 

 

ม...มีอะไรหรอโกคุเดระคุง?เสียงใสเอ่ยขึ้น 

 

ก็ผมเห็นรุ่นที่10เหม่อมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะครับ!!รุ่นที่10เป็นไข้ไม่สบายปวดหัวตัวร้อนตรงไหนรึเปล่าครับ?สีหน้าตื่นๆของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินทำให้ร่างเล็กเผยยิ้มแห้งๆออกมาจากนั้นจึงปั้นสีหน้าให้ปกติที่สุด

 ไม่เป็นไรหรอก...เชื่อฉันเถอะ..นะริมฝีปากบางราวกับกลีบกุหลาบคลี่ยิ้มบางๆก่อนที่จะลุกจากที่นั่ง

 แล้วนั่นสึนะจะไปไหนน่ะ?ไม่กลับด้วยกันหรอ?ยามาโมโตะ ทาเคชิ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตนกำลังจะเดินออกจากที่นั่งโดยที่ไม่รอพวกตนเหมือนทุกๆวัน 

 

เอ่อ...คือว่าวันนี้ฉันติดธุระนิดหน่อยน่ะ...โทษทีนะแฮะๆๆ!!”พูดจบก็รีบจ้ำออกจากห้องไป 

 

สึนะเป็นอะไรไปน่ะ?ร่างสูงหันไปถามร่างที่เล็กกว่า 

 

ไม่รู้สิ...รุ่นที่10...

 

 6927692769276927692769276927692769276927692769276927692769276927692769276927          ...ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ฟูฟ่องเดินมาเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย นัยน์ตาสีเปลือกไม้เหม่อมองไปตามเส้นทางที่ประดับประดาของตกแต่งวันปีใหม่

 ...ถ้าหาก...ถ้าหากนายได้เห็นในสิ่งที่ฉันเห็นอยู่..มันจะดีซักแค่ไหนกันนะ....มุคุโร่...

นี่ฉัน...เดินมาถึงตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!!?มือเรียวคู่สวยยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองด้วยอาการงงปนตกใจ  เมื่อขาเจ้ากรรมดันเดินมาหยุดอยู่หน้าโกคุโยแลนด์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!! 

 

เฮ้ยยย!!!นั่นมันวองโกเล่นี่หว่าคาคิปี้~!!!”เจ้าของทรงผมสีทองชี้ไม่เป็นทรงชี้นิ้วไปยังร่างเล็กที่ยืนค้างเติ่งหน้าที่พักของพวกเขา

 มาที่นี่...มีธุระอะไรรึเปล่า?...หนุ่มเงียบเอ่ยด้วยเสียงเย็นดวงเนตรสีดำสนิทจับจ้องร่างเล็กที่ยืนเก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูก  

 

คือฉัน...เอ่อ..ฉัน....

 

 บอส...เข้ามาก่อนสิค่ะไม่ทันที่ชายหนุ่มร่างอ้อนแอ้นอรชรจะตอบอะไรหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีอเมทิสต์ก็เดินออกมาต้อนรับตนในชุดเดรสสีดำที่ไม่เข้ากับเทศกาลเอาซะเลย 

 

นี่!!ยัยขี้เหร่!!จะให้คนเข้าซี้ซั่วได้ไงห๊ะ!!!”เคนแหกปากลั่นแต่หาได้หญิงสาวสนใจไม่  เธอดันหลังของผู้เป็นบอสให้เข้าไปด้านในโดยที่ยังคงมีเสียงโวยวายของคนขี้โมโหอยู่ตามเคย 

 

แล้วเธอพาฉันมานี่ทำไมน่ะ? 

 

อ๊ะ!ไปไหนแล้ว? เมื่อจะหันไปถามนั้นร่างของโคลมก็หายไปไหนไม่รู้เมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าของนัยน์ตาสีเปลือกไม้กลมโตกรอกหาคนที่น่าจะอยู่ข้างหลัง

 

 คึหึหึ!ขอโทษที่ทำให้รอครับ 

 

ม..มุคุโร่!!!”

              ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก!เมื่อมือหนาของบางคนมาวางแปะที่ไหล่เล็กของตน แต่...ต้องตะลึงไปยิ่งกว่าเมื่อรู้ถึงผู้ที่มาทักตน 

 

ท..ท..ทำ...อุบ!!” 

 

ชู่~ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วครับเจ้าของเรือนผมสีไพลินยกมือขึ้นมาปิดปากบางที่กำลังพะงาบๆอยู่ก่อนที่จะสวมกอดจากด้านหลัง 

 

ผมคิดถึงคุณมากนะครับวองโกเล่...คนตัวสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินอะไร

 ฉ..ฉัน..ฉันก็คิดถึงนาย...คิดถึงมากๆด้วยฮึก!!”หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มขาวนวลเนียน ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเศร้า

....ไม่เอาอีกแล้ว!!ไม่อยากให้จากไปไหนอีก!!!....

 ชู่~!ไม่เอาครับวองโกเล่...หยุดร้องเถอะครับริมฝีปากหนาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของสึนะด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา