kisskiss11

Title:Trick   and  Treat

Pairing:6927--->>(96)

Anime:Katekyo Hitman Reborn!!!

Author:kisskiss11

Rate:PG-15

Stimulus:เพลงTrick and Treat ของคากามิเนะ ริน เล็น ver.Reborn ในเว็บYoutube

Warning:เลี่ยนตอนท้ายแบบเว่อร์ๆ!!

Summary: เมื่อเขากำลังจะถูกฆ่า!!!ทั้งๆที่ไม่รู้จักคนตรงหน้านี่!!!หากคุณเป็นเขาคุณจะทำอย่างไร?
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

        “Trick or Treat”เสียงเด็กๆแต่งชุดแฟนซีบ้างแต่งตัวเป็นผีสางบ้างเคาะตามบ้านเพื่อขอขนมหวานซึ่งนี่ก็เป็นเทศกาลที่ใครๆก็รู้จักกันดีในนาม’Halloween Day’ซึ่งหาใครรู้ได้ไม่ว่ามีบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น....


“เฮ้อ~!!!กลับดึกจนได้...”ซาวาดะ  สึนะโยชิ เดินก้มหน้าก้มตาด้วยความเหน็ดเหนื่อยก็จะอะไรซะอีก...วันนี้โดนครูพิเศษตัวดีจับให้ซ้อมจนดึกดื่นในขณะที่ตัวเองกลับบ้านไปนอนเฉย...

แซ่กๆ...

“!!!”สึนะหันไปมองต้นเสียงนั่นก็คือพุ่มไม้ซึ่งกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

“วันนี้วันฮัลโลวีนนี่นา...อี๋~!!!วันปล่อยผ...ผ..ผ...ผี!!!!!”ไอ้อาการขี้กลัวนี่ก็ยากเกินรักษาเขาวิ่งเตลิดโดยหารู้ไม่ว่าเส้นทางที่เขากำลังวิ่งไปนั้นมันคนละเส้นทางที่เขาจะกลับบ้าน!!!!


“แฮ่กๆๆ!!!”เขายืนหอบอยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าเขาเพิ่งนึกขึ้นได้...


“ที่นี่...?ที่ไหนอ่ะ?นี่ฉันวิ่งมาทางไหนล่ะเนี่ย!?ไม่เห็นคุ้นตาเลย!!!!”มือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นมาเกาหัวที่ปกคลุมไปด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้ตอนนี้ประสาทเขาแทบกินแล้วบรรยากาศสยองขวัญของคฤหาสน์ท่าทางน่ากลัวตรงหน้าเขายังไม่พอนี่เขาไม่คุ้นกับเส้นทางนี่ด้วยซ้ำ!!!!

ตึกๆ!!!

   เสียงของอะไรบางอย่างกระโดดขึ้นมาบนกิ่งไม้ของต้นไม้ตายสึนะแหงนหน้าขึ้นไปมองก็พบชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินในชุดทักสิโด้นั่งชันเข่ามองเขาอยู่ซึ่งอีกต้นหนึ่งนั้นก็มีหญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์ในชุดราตรีแหวกช่วงชายกระโปรงสีม่วงอ่อนราวกับลาเวนเดอร์ด้านในก็เป็นชุดกระโปรงรัดรูปสีดำสนิท

“ยินดีต้อนรับครับ...”แต่ฉับพลันที่เขากำลังมองหญิงสาวอยู่นั้นชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินก็ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้มายืนต่อหน้าเขาอีกทั้งยังยืนในท่าที่นอบน้อมสุดๆ(มือขวาทาบหน้าอกซ้าย)


“อ..เอ่อ...”ในขณะที่เขากำลังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นหญิงสาวก็กระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วถอนสายบัวให้เขา   จากนั้นคนทั้งสองจึงเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมัน

“เชิญเข้ามาสิค่ะ/เชิญเข้ามาครับ”ทันทีที่เจ้าของบ้านทั้งสองพูดราวกับว่าเขาต้องมนต์จู่ๆขาของเขาก็พาตัวเข้ามายืนอยู่ในบ้านอันเงียบสงัด

พรึ่บๆๆ!!!

ทันใดนั้นเปลวไฟจากเทียนก็ได้ถูกจุดขึ้นเขาเดินไปตามทางที่เจ้าของบ้านทั้งสองนั้นเดินไป


“เรากำลังจะทำขนมทานกันกรุณาอยู่ทานก่อนนะค่ะ”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเย็นยะเยือกในขณะที่ใบหน้านั้นเปื้อนรอยยิ้มราวกับนางฟ้าซึ่งนั่นทำให้สึนะถึงกับใจสั่นแปลกๆด้วยความหวาดกลัว   หญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์ซอยสั้นลากเก้าอี้ให้กับเขาซึ่งสึนะนั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินที่เขาเพิ่งเคยเจอ?....แต่ความรู้สึกลึกๆแล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่ารู้จักมักคุ้นกับชายตรงหน้าและหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเป็นพิเศษกันนะ?


“คุณอยากรับชาอะไรดีครับ?ชานมหรือชาเขียวดีครับ?”ชายหนุ่มเบื้องหน้าถามขึ้นแม้นว่ารอยยิ้มนั่นจะดูเป็นคนใจดียังไงก็ตามดวงเนตรข้างซ้ายที่เป็นสีแดงฉานราวกับโลหิตนั่นมันทำให้เขารู้ถึงอะไรบางอย่างที่แอบแฝงอยู่


“เอาชานมครับ...”ตอนนี้เขาเกร็งไปหมดทั้งตัวรู้จักก็ไม่รู้จักยังจะมาเชิญให้มาดื่มชา...แถมยังบรรยากาศไม่ชอบมาพากลนี่อีก...

“คุณไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นี่ครับ  ผมก็แค่ต้อนรับตามภาษาเจ้าบ้านที่ดีเท่านั้นเองครับเพราะคุณดันหลงทางมาแถวบ้านของผมนี่ครับคึหึหึ!!”ร่างสูงหัวเราะในลำคอ

“ล..ล..แล้วพวกคุณเป็นใครกันครับ?แล้วรู้ได้ไงว่าผมหลงทาง”ทั้งๆที่เขาไม่ได้ปริปากซักคำว่าหลงทางแท้ๆ

“ผมก็แค่ได้ยินเสียงคนเดินมาเลยออกมาต้อนรับแล้วอีกอย่างแถวนี้ไม่ค่อยมีใครเดินมาหรอกครับถ้าไม่หลงทางน่ะครับ...”ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับรอยยิ้มซึ่งแม้ว่าจะดูว่ารอยยิ้มนั่นจะดูใจดีอย่างไรแต่สำหรับสึนะแล้วนั้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว....


“แล้ว...พ....พ..พวก...พวกคุณเป็นใครกันครับ?”สึนะเค้นเสียงอย่างยากลำบากเพราะความเกร็งและกลัวจนบอกไม่ถูกนี่แหละ

“พวกผมงั้นหรอครับ?...ผมชื่อว่า...”

“ชาได้แล้วคะ”หญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์เดินเข้ามาขัดบทสนทนาเธอวางถ้วยชาเซลามิกให้กับคนทั้งสองก่อนที่จะถอยหลังไปยืนด้านหลัง

“ดื่มสิครับ...”ชายหนุ่มที่จิบน้ำชาแล้วพูดกับเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้


“ค...ครับ”สึนะค่อยๆจรดริมฝีปากกับปากของถ้วยชาเซลามิก  ชานมอุ่นๆค่อยๆไหลลงคอไปเขาวางถ้วยชาลงน่าแปลก...ที่ชายหนุ่มตรงหน้านั้นเริ่มมีรอยยิ้มที่ดูแปลกขึ้นเรื่อยๆไม่นานนักภาพตรงหน้าก็ค่อยๆเบลอเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้นร่างกายเริ่มไม่มีแรงจะขยับหรือทรงตัว   สึนะล้มลงจากเก้าอี้โดยที่มีหญิงสาวนั้นใช้มือรองรับหัวของเขาไม่ให้กระแทกพื้นเธอพาร่างไร้เรี่ยวแรงนั่นเดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยดอกบัว


“อืม...”ราวกับว่าสึนะจะเริ่มรู้สึกตัวเพราะกลิ่นของดอกบัวและทางเดินที่เต็มไปด้วยน้ำใสสะอาด


“ชู่~!!อย่าเพิ่งลืมตาสิค่ะ...เดี๋ยวฉันจะพาไปที่ดีๆที่นึงรับรองว่า...คุณจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ”เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดตาของสึนะฉับพลันนั้น...ราวกับว่าเขาเป็นเหมือนแมลงที่ติดอยู่บนใยแมงมุม...เขาถูกเธอขังไว้ในห้องแห่งหนึ่งซึ่งเขาเริ่มรู้สึกว่าร่างกายและสติของเขาหยุดทำงาน....


ติกต่อก...ติกต่อก...ติกต่อก...กริ๊ง!!!


“อบขนมเค้กได้น่าทานมากครับ”เสียงคนทั้งสองคุยกันด้านนอก


“ดูเหมือนว่าจะมีแขกมางานปาร์ตี้อีกนะค่ะท่านมุคุโร่”หญิงสาวฉีกยิ้มสวย


“งั้นเราออกไปต้อนรับแขกรายที่6ของเราดีมั๊ยครับโคลม”มุคุโร่ผายมือออกเป็นเชิงว่าให้โคลมเดินออกไปต้อนรับก่อน  เธอเดินออกไปที่ห้องโถงที่มือข้างขวาถือหอกสามง่ามเงางาม


“ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีกนะยัยพืชล้มลุก”ชายหนุ่มเรือนผมสีขนกาชักทอนฟาขึ้นแล้วพุ่งไปฟาดโคลมซึ่งเธอกระโดดหลบทัน


“ที่นี่คือโลกของฉันกับท่านมุคุโร่...ถ้าคุณอยู่ในที่แห่งนี้ก็ไม่ต่างกับผีเสื้อที่ติดบนใยแมงมุมหรอกคะ”ทันใดนั้นร่างที่เคยอยู่ตรงหน้าของฮิบาริก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกบัวที่เบ่งบานสวยงามกลับกันนั้นด้านหลังที่เป็นดอกบัวกลับกลายเป็น
โคลม!!!!เธอแทงสามง่ามเข้าไปกลางลำตัวของฮิบาริโลหิตชาดไหลทะลักออกมาเต็มไปหมด

“ที่คุณพ่ายแพ้เพราะว่าคุณเล่นตามกติกาแล้วก็โง่ที่มาเยือนโลกของฉันกับท่านมุคุโร่...”เธอยิ้มเหี้ยมๆ”งานปาร์ตี้นี้ฉันคงให้คุณหรือใครหน้าไหนมาขัดขวางได้หรอกคะ”

“ได้วัตถุดิบอีกแล้วสินะครับโคลมที่น่ารักของผม”มุคุโร่ลูบหัวโคลมอย่างเอ็นดูในขณะนั้น

[ในห้องขัง...]

“อือ...”สึนะที่เพิ่งรู้สึกตัวลุกขึ้นมานั่งมองรอบๆห้อง...มันช่างน่ากลัวไร้แสงสว่างใดๆ  สึนะตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวเหงื่อกาฬผุดขึ้นมาจนเสื้อที่เปียกโชกอยู่แล้วนั้นเปียกเพิ่มขึ้นไปอีก

ฟุ่บ!!!


ทันใดนั้นแสงสว่างสีโลหิตน่ากลัวก็เกิดขึ้นเขาหันไปตามแสงนั่นก็พบ…!!!!ดวงตาวัฏสงสารที่แสนจะน่ากลัวเขาวิ่งไปที่ประตูพยายามหมุนลูกบิดและเขย่ามัน

“This  is  our  world  you  cann’t run away from here… This  is  our  world  you  cann’t run away from here…”สุรเสียงของคนทั้งสองที่ขังเขาไว้ดังขึ้นด้วยประโยคเดิมๆนั่นยิ่งทำให้สึนะหวาดกลัวยิ่งกว่าเก่า


ตึงๆๆๆ!!!ครึ่กๆ!!!แกร็ก!!!


เขาขย่มประตูจนมันเปิดออกเขารีบวิ่งฝ่าเส้นเอนที่ดูเหมือนมีเอาไว้ชักใยหุ่นกระเชิดที่อยู่ล้อมรอบเขาทันใดนั้นหุ่นเชิดรูปเหมือนมุคุโร่และโคลมก็ลุกขึ้นมาเต้น


“This  is  our  world  you  cann’t run away from here…”พวกมันประสานเสียงด้วยเสียงอันเยียบเย็นสึนะจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนกระทั้ง...!!!!


“ค..ค...คุณฮิบาริ!!!!!!”เขาเห็นฮิบาริที่นอนจมกองเลือดอยู่เขาตะเบงเสียงด้วยเสียงอันสั่นครือ...มุคุโร่และโคลมหันมามองเจ้าของเสียงใสทั้งคู่แสยะยิ้มราวกับปีศาจ


“อ้าวๆตื่นแล้วหรอครับ/ค่ะ”ทั้งสองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นทำให้สึนะนั้นค่อยๆก้าวถอยหลังไปราวกับว่ามีเวทมนต์....โคลมไปอยู่ด้านหลังเขาแล้วถอนสายบัวให้ตอนไหนก็ไม่รู้!!!


“Shall  we  dance?”เธอยิ้มหวานจากนั้นก็พุ่งมาโจมตีใส่เขาแต่ก็ไม่ได้ใช้หอกสามง่ามทำร้ายเขาซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นการทำให้สึนะถอยหลังหลบไปเรื่อยๆมากกว่าทันใดนั้นร่างบางของสึนะก็ถูกดอกบัวพันธนาการลงหลุมนึงไป

แปะๆๆ!!!


“เก่งมากครับโคลมที่น่ารักของผม”มุคุโร่ปรบมือให้โคลมซึ่งถอนสายบัวให้เช่นกัน


“การเต้นรำครั้งนี้สนุกจริงๆคะท่านมุคุโร่”เธอยิ้มแล้วยืนอย่างสง่างาม


ติกต่อก...ติกต่อก...กริ๊งงงงง!!!!!!!!!!


“ขนมอบเสร็จแล้วนะครับนี่ก็จวนได้เวลาปาร์ตี้แล้วด้วยสิครับ”มุคุโร่มองนาฬิกาข้อมือของตนเอง


“คะ...รับรองว่าปาร์ตี้ครั้งนี้คงเป็นที่จดจำของบอสไปตลอดกาลแน่ๆฮิๆ!!”โคลมหัวเราะเบาๆก่อนที่จะเดินไปในห้องครัวเพื่อหยิบขนมที่อบไว้และชงชานานาชนิดไว้


“น่าทานจริงๆเลยนะครับ”บนโต๊ะมีทั้งขนมหวานต่างๆผลไม้ชิ้นเล็กๆอย่างเช่นผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ทั้งหลายเรียงรายน่าทานเต็มไปหมด


“งั้นเรามานั่งทานรอบอสฟื้นแล้วค่อยคืนความทรงจำให้เขานะค่ะท่านมุคุโร่”มือก็หยิบส้อมจิ้มเค้กก้อนเล็กๆเข้าปากทั้งคู่ค่อยๆละเมียดละไมในการทานจนกระทั้ง


“โอ๊ย!!!...ป...ป..ป...ปวด..ปวดหัวจังเลย...อ๊ะ!!!มุคุโร่!!!โคลม!!!!”ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าคนทั้งคู่เป็นใคร


“ในที่สุดก็ฟื้นจนได้นะครับ/ค่ะ...งั้นเราไปกันดีกว่าครับ/คะไปเล่นด้วยกันนะครับ/ค่ะ”พอทั้งคู่พูดจบร่างของทั้งคู่ก็หายไปทุกอย่างมืดลง


“บอสค่ะ...มาเล่นกันเถอะคะ...”มุคุโร่กอดสึนะจากด้านหลังส่วนโคลมนั้นก็กระซิบข้างหูของสึนะ

“!!”โคลมกัดใบหูของสึนะเบาๆจากนั้นก็ผละออกความมืดยิ่งเข้าแทรกแซงอย่างหนักมันมืดจนไม่เห็นอะไร


“เต้นรำกันเถอะครับ”จู่ๆก็มีมือๆหนึ่งออกมาจากความมืดสึนะจับมันเอาไว้


แม้นว่าจะเป็นแสงสว่างที่น่ากลัวอย่างไร...หากแต่อยู่ท่ามกลางทะเลความมืดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแล้วนั้นก็ไม่ปฏิเสธหรอก....


     ทันทีที่มือนั้นจับแล้วฉุดสึนะให้ลุกขึ้นเต้นรำชุดทักสิโด้สีขาวนวลก็มาอยู่บนตัวของสึนะที่ถูกมุคุโร่พาเต้นรำรอบๆนั้นก็มีเหล่าผู้พิทักษ์ของเขาถูกเส้นเอ็นตรึงไว้ให้เต้นรำราวกับหุ่นเชิดส่วนโคลมนั้นไปสีไวโอลินที่รอบๆเป็นหุ่นเชิดเล่นเครื่องดนตรีต่างๆ   มุคุโร่พาสึนะเต้นรำจนไปถึงเก้าอี้ที่ดูเหมือนบัลลังก์จากนั้นก็ดันสึนะให้นั่งลง


“Happy  Halloween Day…My  Love”พูดจบก็ก้มลงประกบจูบสึนะเรียวลิ้นหยาบบุกรุกเข้าไปในช่องปากของสึนะควานกวาดหาความหอมหวาน


“อื้อ!!”มือเรียวทุบแผ่นหลังกว้างของมุคุโร่เขาจึงยอมผละออก

“ท..ทำไมฉันถึงจำนายไม่ได้ล่ะมุคุโร่!?”หลังจากนั้นทั้งคู่จึงเดินไปตรงระเบียง


“ก็เพราะผมกะเซอไพรส์คุณไงครับเพราะนี่เป็นวันฮัลโลวีน...ผมกับโคลมเป็นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก...สายหมอกมีหน้าที่ปกปิดตัวจริงของแฟมิลี่สินะครับ...สามารถทำของที่มีอยู่ให้หายไปได้ทำของที่ไม่มีให้เกิดขึ้นได้ก็ประมาณนั้นแหละครับ...”มุคุโร่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับสึนะ...น่าแปลกคราวนี้รอยยิ้มนั่นกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจและใจเต้นรัวอย่างน่าประหลาด  ดวงหน้าหวานสับสีเรื่อทันทีโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้รู้ตัวเลย


“...ฉันก็มีของจะเซอไพรส์นายเหมือนกัน...มุคุโร่”เขาเดินเข้ามาใกล้มุคุโร่จากนั้นก็เขย่งตัวไป


จุ๊บ!!


      เจ้าทูน่าขี้อายรีบถอนริมฝีปากของตนออกมาจากนั้นก็ตั้งท่าจะรีบวิ่งไปแต่เขากลับโดนรั้งเอาไว้ก่อนจากนั้นเขาก็ถูกดึงตัวเข้ามาในอ้อมกอดของมุคุโร่


“คึหึหึ!ผมนึกว่าผมจะรู้สึกอยู่แค่คนเดียวซะอีกครับ”ใบหน้าหล่อคมซุกไปที่เรือนผมสีน้ำตาลไหม้อันอ่อนนุ่ม


“ฉันตะหากล่ะที่ควรจะพูดอย่างนั้น...ก็ที่ผ่านมานายดีแต่ทำท่าเหมือนเกลียดฉันมาตลอดนี่นา...”สึนะทำปากมุ่ยน้อยๆ


“ก็ผม....กลัวอดใจไม่ไหวน่ะสิครับ”มุคุโร่จับหน้าของสึนะให้หันไปทางเขาจากนั้นก็ประกบจุมพิตอีกครา....


“ท่านมุคุโร่ขี้โกงจังนะค่ะ....”โคลมที่แอบดูอยู่ด้านหลังพูดเบาๆหากแต่มิได้ไปขัดคนทั้งสอง


“โคลมเอง...ก็อยากจูบกับบอสมั้งจัง....งั้นเอาไว้คราวหลังก็ได้”เธอพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในงาน


เป๊าะ!


เธอดีดนิ้วเบาๆทันใดนั้นเส้นเอ็นที่พันธนาการเหล่าผู้พิทักษ์ทั้งหลายก็ได้ถูกคลายออกทุกคนสลบเหมือดไม่ได้สติ


“หลับเอากลางงานปาร์ตี้อย่างงี้ก็แย่น่ะสิค่ะ”ทันทีที่พูดจบทุกคนก็ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมาบาดแผลที่มีอยู่ก็หายไป....ราวกับว่าทุกคนถูกปรุงแต่งความทรงจำ


“เมื่อกี้เต้นอยู่ดีๆทำไมมาล้มนอนงี้ได้ล่ะเนี่ย”เรียวเฮพูดขึ้นพลางลูบหัวป้อยๆ


“ฮะๆ!!สงสัยจะเมาเค้กของโคลมล่ะมั้งเน๊อะ!!”ยามาโมโตะยิ้มร่าเขาหันไปยิ้มให้กับโคลม


“คงงั้นม...”ยังไม่ทันพูดจบฮิบาริก็ชักทอนฟาขึ้นมาพุ่งไปที่เธอซึ่งโคลมตั้งรับทัน


“ถึงคนอื่นๆจะจำไม่ได้แต่ฉันจำได้...”ในช่วงที่โคลมต้านทอนฟาเอาไว้เขาพูดขึ้นเบาๆ


“เรื่องนั้น...ฉันรู้ดี”เธอใช้สามง่ามดันฮิบาริออกไปห่างๆ


“Shall  we  dance?”เธอถอนสายบัวอย่างสง่างามจากนั้นก็พุ่งตรงไปที่ฮิบาริซึ่งการต่อสู้ของทั้งคู่ช่างสง่างามราวกับการเต้นรำ


“แล้วรุ่นที่10ที่น่าจะนั่งอยู่ตรงนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ!!!?”โกคุเดระที่เพิ่งได้สติมองหาสึนะที่น่าจะอยู่บนบัลลังก์


“นั่นสินะมุคุโร่ก็ด้วย...”ยามาโมโตะที่มัวแต่ชื่นชมการต่อสู้ที่เหมือนเต้นรำเสียมากกว่าของฮิบาริกับโคลมนั้นละสายตามาเพราะโกคุเดระ


“นั่นไง…สึนะเหมือนเจ้าสาวสุดหูรูดเลย!!!”เรียวเฮชี้ไปยังสึนะที่อยู่ในอ้อมกอดของมุคุโร่ด้านนอก


“อ๊ะ!!จริงด้วย!/หน็อย!!!บังอาจล่วงเกินรุ่นที่10หรอฟร่ะ!!!!”ทั้งเรียวเฮและยามาโมโตะรีบรั้งโกคุเดระเอาไว้


“เอาน่าๆ~!นายไม่เห็นหรอว่าสึนะกำลังมีความสุขน่ะ...อย่าไปขัดเขาเลยนะ”ยามาโมโตะปรามไว้ซึ่งได้ผลโกคุเดระหยุดอาละวาด


“ฮึ่ย!!!ให้ซักวันก็ได้!!!”พูดพลางเชิดไปอีกทาง


“จะว่าไปนายดูสวยจังเลยนะโกคุเดระ....”คำพูดชวนอ้วกนั่นทำให้โกคุเดระรีบหันขวับไปด้วยใบหน้าอันแดงฉาน


“พูดบ้าอะไรของแกฟร่ะ!!!!”


“ฮะๆๆ!!!ล้อเล่นน่ะล้อเล่นงั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”ยามาโมโตะรีบปลีกตัวเข้าห้องน้ำไป


“หน็อย!!!....แต่นายก็ดูดีใช่ย่อยหนิ...ยามาโมโตะ...”ประโยคหลังช่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน


[ด้านระเบียง...]


“สึนะโยชิบอกรักผมทีสิครับ^^”มุคุโร่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้สึนะแล้วกล่าวขึ้น


“บ...บ้ารึไง!!วันนี้ไม่ใช่วันแห่งความรักซะ...อุบ!!!”สึนะโดนประกบริมฝีปากอีกครา


“ถ้าคุณไม่บอกผมก็จะจูบคุณอีกนะครับ...(^^)++”มุคุโร่เลียริมฝีปากราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


“ก...ก..ก...ก็ได้!!!ฉ...ฉ..ฉัน....ฉัน...ฉันรักนายมุคุโร่”พูดจบก็เตรียมตีครีบหนีเข้างานแต่ก็โดนรั้งไว้อีกมุคุโร่ก้มลงมากระซิบข้างหูของสึนะ


“This  is  my  world  you  cann’t  run  away  from  here  because…my  heart  is  stay  with  your…I  love  you  honey”

ที่นี่คือโลกของผมคุณไม่สามารถหนีไปไหนได้เพราะว่าหัวใจของผมอยู่กับคุณ...ผมรักคุณที่รัก...งั้นหรอ?ฉันก็ไม่คิดจะหนีไปไหนอยู่แล้วล่ะ...มุคุโร่เพราะว่าฉันรักนาย...



                                                The  End

               …♣Arrivederri ♠…
+++++++++++++++++++++++++++++
             แม่เจ้า!!!นี่ถือว่าฉันก็อปวิดีโอเขาหรือเปล่าเนี่ย@__@!!!หลายๆฉากพอมานั่งอ่านทวนแล้วทำไมมันเหมือนกับว่าก็อปวิดีโอเขามาเลยล่ะแง้~!!!!TTT{}TTT

เก๊าผิดไปแย้ว~!!!ก็แหม~ชอบวิดีโอมันนี่นาเดินทีก็ชอบเพลงอยู่แล้วเหอๆ-..-

เอาเป็นว่าไม่โกรธกันนะค่ะไปแระคะ^3^

 .

.

.

.

.

.

นี่คะวิดีโอที่ว่า 

 

 

 

จบไปแล้วสำหรับคอนเสิร์ตยักษ์ใหญ่ SM Town Live in Bangkok Concert 2008 สาวกเกาหลีหลายๆ คนคงปลื้มอกปลื้มใจกันไป เพราะนักร้องดังจากเกาหลียกขบวนกันมาทั้ง TVXQ!, Super Junior, SNSD, SHINee, Zhang Liyin นำการแสดงและบทเพลงเพราะๆ มาให้แฟนๆ ชาวไทยได้ชมกัน ซึ่งหลังจากงานคอนเสิร์ตได้จบไป กลุ่มสาวๆ กลุ่มหนึ่งที่ถูกกล่าวถึงไม่แพ้หนุ่มๆ ดงบังชินกิ และซูเปอร์จูเนียร์ นั่นก็คือสาวๆ วง Girls' Generation หรืออีกชื่อก็คือ So Nyuh Shi Dae (SNSD) โซ นยอ ซิ แด นั่นเองค่ะ วันนี้กระปุกเลยไม่พลาด ที่จะนำประวัติสาวๆ มาแนะนำให้รู้จักกันค่ะ

          Girls' Generation หรือ So Nyuh Shi Dae เป็นวงดนตรีหญิงล้วนที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2550 (ค.ศ. 2007) ประกอบไปด้วยสมาชิก 9 คน ได้แก่ ยุนอา (อิม ยุนอา), ทิฟฟานี่ (สเตฟานี่ ฮวัง),  เจสสิก้า (จอง ซู ยอง), ยูริ (ควอน ยูริ), โฮยอน (คิม โฮยอน), ซูยอง (ชอย ซู ยอง), ซอฮยอน (ซอจูฮยอน), แทยอน (คิม แทยอน), ซันนี่ (ลี ซุนกยู) ภายใต้สังกัด SM Entertainment ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลี ที่ผลิตนักร้องที่ประสบความสำเร็จไปทั่วโลก เช่น ดงบังชินกิ ซูเปอร์จูเนียร์ เป็นต้น

          ก่อนที่สาวๆ Girls' Generation จะได้ออกมาโชว์โฉมอย่างเต็มตัวนั้น ต้องผ่านการฝึกฝนในหลายรูปแบบ (ตามแบบฉบับนักร้องเกาหลีที่ต้องฝึกการเป็นศิลปินอย่างหนัก) ทั้งการร้อง การเต้น บางคนก็ได้ฝึกการเดินแบบและการแสดงด้วย บางคนก็มีชื่อเสียงมาบ้างจากการแสดงและการเป็นนางแบบ ก่อนที่จะมารวมตัวอยู่ในวง

          จนกระทั่งทางต้นสังกัดเล็งเห็นว่า น่าจะรวมสาวๆ กลุ่มนี้มาเป็นวงเกิร์ลกรุ๊ป ผลิตผลงานออกสู่สายตาแฟนเพลง สาวๆ กลุ่มนี้จึงได้เปิดตัวด้วยซิงเกิลแรกที่มีชื่อว่า Into the New World ที่ถูกปล่อยออกมาสู่สายตาแฟนๆ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ.2550 และพวกเธอก็เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกในรายการ SBS's Inki Gayo เมื่อวันที่ 5 สิงหาคมปีเดียวกัน (แต่ก่อนหน้านั้นมีการเปิดตัวอย่างไม่เป็นทางการในรายการ M!Countdown ที่มีการเผยแพร่คลิปแต่ทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น!)

          และในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน อัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกของพวกเธอที่มีชื่อว่า Sonyeosidae ได้วางจำหน่าย ด้วยความน่ารัก สดใส และท่าเต้นที่น่าเอ็นดูของพวกเธอ ทำให้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก กระแสความแรงได้แพร่หลายไปในหลายๆ ประเทศเพื่อนบ้าน รวมถึงในประเทศไทยของเราด้วย

          เพลงดังๆ ในอัลบั้มแรกของสาวๆวง Girls' Generation นั้นก็มีทั้ง Girls' Generation, Honey และ Kissing you เป็นต้น ซึ่งเพลงสุดท้ายนั้น เชื่อว่าหลายๆ คนคงจะคุ้นหูกับบทเพลงที่มีทำนองน่ารักๆ กันเป็นอย่างดี

          หลังจากนั้นไม่นาน Girls' Generation ก็ได้มีอัลบั้ม re-package ที่มีชื่อว่า Baby, Baby ขึ้นมา และล่าสุดพวกเธอก็มีมินิอัลบั้มที่มีชื่อว่า Gee กับเพลงเปิดตัวที่มีชื่อเดียวกับชื่ออัลบั้มเช่นกัน ซึ่งกำลังได้รับความนิยมในหมู่แฟนคลับของพวกเธอในขณะนี้ค่ะ

          อ๋อ! . . . ลืมบอกไปค่ะว่าสาวๆ วงนี้เค้ามีวลีเด็ดประจำวงของพวกเธอด้วยนะคะว่า "ตอนนี้ก็โซนยอชิแด , พรุ่งนี้ก็โซนยอชิแด , โซนยอชิแดตลอดไป (Right now it's Girls' Generation , It's Girls' Generation from now on! , It'll be Girls' Generation forever)" แหม! เชื่อว่าเหล่าแฟนคลับและหนุ่มๆ ทั้งหลายคงจะท่องกันได้ขึ้นใจกันแน่นอนใช่ไหมคะ

          ว่าแล้วเราก็มารู้จักตัวตนของสาวๆ Girls' Generation กันดีกว่าค่ะ



แทยอน
ชื่อ : คิม แทยอน (Kim Taeyeon)
วันเกิด : 9 มีนาคม ค.ศ.1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 162 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 44 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : O
ตำแหน่ง : หัวหน้าวง, นักร้องเสียงหลัก
ระยะในเวลาฝึก : 3 ปี 3 เดือน
ความสามารถพิเศษ : ร้องเพลง พูดภาษาจีน ว่ายน้ำ
ผลงานอื่นนอกจากอัลบั้มของวง : ชนะเลิศการประกวด SM Academy singing competition 2004, ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง "ฮงกิลดง" (Hong Gil Dong) ในเพลง "If" ซึ่งถือเป็นการร้องเพลงเดี่ยวครั้งแรกของเธอด้วย, ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง "บีโทเฟ่น ไวรัส" (Beethoven Virus) ในเพลง"Can you hear me (ทึลรีนาโย), จัดวิทยุรายการ Chin Han Chin Gu-ชินฮันชินกุ (Close Friends/Best Friends Radio) ที่ช่อง MBC กับ "คังอิน"(Super Junior)



ยุนอา
ชื่อจริง : อิม ยุนอา (Im Yoona)
วันเกิด : 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 (อายุ18 ปี)
ส่วนสูง : 166 เซนติเมตร
น้ำหนัก: 44 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด: B
ตำแหน่ง: นักร้องสนับสนุน, นางแบบ, นักแสดง, ผู้นำเต้น
ระยะเวลาในการฝึก: 7 ปี 2 เดือน
ผลงานนอกจากอัลบั้มของวง : แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "9 Ends 2 Outs", แสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง "My Everything" ของ The Grace/ เพลง "U" และ "Marry U" ของ Super Junior/ เพลง "Magic Castle" ของ Dong Bang Shin Ki และเพลง "Propose" ของ Lee Seung Chul, แสดงในละคร (ซีรีส์ยาว) เรื่อง "You are my destiny" ปี2008



เจสสิก้า
ชื่อที่ใช้ในวงการ : เจสสิก้า จอง (Jessica Jung)
ชื่อเกาหลี : จอง ซูยอน (Jung Sooyeon)
ชื่อเล่นที่เพื่อนๆ เรียกกัน : เจสซี่/เจส/สิก้า/เจ
วันเกิด : 18 เมษายน ค.ศ.1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 163 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 43 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : B
ความสามารถพิเศษ : ภาษาอังกฤษ ร้องเพลง เต้น
ตำแหน่ง : นักร้องเสียงหลัก
ระยะเวลาในการฝึก : 7 ปี 6 เดือน
ของโปรด : ขนม / พุดดึ้ง / ชีสเค้ก
ยี่ห้อที่ชอบ : Abercrombie, French Connection, Oilily, Davidoff, Gucci, Chanel
สีที่ชอบ : ชมพู/ฟ้า/เขียวอ่อน
นักร้องที่ชอบ : โบอา /ดงบังชินกิ/ชอนซังจีฮี เดอะเกรซ /TRAX
ผลงานอื่นนอกจากอัลบั้มของวง : แสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง "Sorry, My Love Was Late" ของ Kim Jo Han, ร้องเพลง "Bad Oppa" ร่วมกับทิฟฟานี่และซอฮยอน เพื่อนร่วมวง



โฮยอน
ชื่อจริง : คิม โฮยอน (Kim Hyoyeon)
วันเกิด : 22 กันยายน ค.ศ. 1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 158 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 45 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : AB
ตำแหน่ง : นักเต้นหลัก, นักร้องสนับสนุน, แร็ปเปอร์
ระยะเวลาในการฝึก : 6 ปี 1 เดือน
ความสามารถพิเศษ: เรียนเต้นฮิปฮอป โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเต้นแบบ Waving, Popping, Locking และ Animation นอกจากการเต้นฮิปฮอปแล้วเธอยังสามารถเต้นลาติน, แจ๊ส, แท็ป และบัลเล่ต์ได้อีกด้วย, เธอเคยอยู่ที่ประเทศจีนเป็นเวลา 1 ปี เพื่อฝึกฝนภาษาจีนของเธอ ร่วมกับชีวอนแห่งวงซูเปอร์จูเนียร์



ทิฟฟานี่
ชื่อที่ใช้ในวงการ : ทิฟฟานี่ (Tiffany)
ชื่ออังกฤษ : สเตฟานี่ ฮวัง (Stephanie Hwang)
ชื่อจริง : ฮวัง มิยอง (Hwang Miyoung)
วันเกิด : 1 สิงหาคม ค.ศ.1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 163 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 50 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : O
ตำแหน่ง : นักร้องสนับสนุน, เอ็มซี
ระยะเวลาในการฝึก : 3 ปี 7 เดือน
ความสามารถพิเศษ : สามารถพูดได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาเกาหลีอย่างคล่องแคล่ว
ผลงานอื่นนอกจากอัลบั้มของวง : ชนะเลิศการประกวด The SM Starlight Casting System, ร้องเพลง "Bad Oppa" ร่วมกับเจสสิก้าและซอฮยอน เพื่อนร่วมวง, โค-เอ็มซี



ซอฮยอน
ชื่อที่ใช้ในวงการ : ซอฮยอน (Seohyun)
ชื่อจริง : ซอ จูฮยอน (Seo Joohyun)
วันเกิด : 28 มิถุนายน ค.ศ.1991 (อายุ 17 ปี)
ส่วนสูง : 168 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 48 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : A
ตำแหน่ง : นักร้องนำ
ความสามารถพิเศษ : พูดภาษาจีน เล่นเปียโน
ระยะเวลาในการฝึก : 6 ปี 6 เดือน
ความสามารถพิเศษ : สามารถเล่นเปียโนได้อย่างคล่องแคล่ว
ผลงานนอกจากอัลบั้มของวง : ร้องเพลง "Bad Oppa" ร่วมกับเจสสิก้าและทิฟฟานี่ เพื่อนร่วมวง



ซูยอง
ชื่อจริง : ชอย ซูยอง (Choi Sooyeong)
วันเกิด : 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1990 (อายุ 18 ปี)
ส่วนสูง : 170 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 46 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลิอด : O
ศาสนา : คริสต์
งานอดิเรก : ดูหนัง เล่นอินเทอร์เน็ต
ความสามารถพิเศษ : เต้นแจ๊ส, ภาษาญี่ปุ่น
ศิลปินที่ชื่นชอบ : Craig David, TLC, Morning Musume, Chemistry
นักแสดงที่ชื่นชอบ : Tsukamoto Takashi, Fujiwara Tatsuya, Sean Penn, Jang Seo Hee
ตำแหน่ง : นักร้องสนับสนุน, นางแบบ, นักแสดง, ดีเจ
ระยะเวลาในการฝึก : 6 ปี 3 เดือน
ผลงานนอกจากอัลบั้มของวง : ซูยองเปิดตัวครั้งแรกในฐานะนักร้อง Duo วง Route-O ที่ประเทศญี่ปุ่น ดังนั้นเธอจึงสามารถพูดภาษาญี่ปุ่นได้เป็นอย่างดี, แสดงละครเรื่อง "Unstoppable Marriage" ร่วมกับยูริ เพื่อนร่วมวง, เคยเป็นดีเจของ Chunji Radio จัดรายการคู่กับซองมินแห่งวงซูเปอร์จูเนียร์ (เปลี่ยนเป็นซันนี่แทนเนื่องจากซูยองติดธุระจากการแสดงละครเรื่อง Unstoppable Marriage)



ซันนี่
ชื่อที่ใช้ในวงการ: ซันนี่ (Sunny)
ชื่อจริง : ลี ซุนกยู (Lee Sunkyu)
วันเกิด : 15 พฤษภาคม ค.ศ.1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 157 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 43 กิโลกรัม
กรุ๊ปเลือด : B
ตำแหน่ง : นักร้องนำ, ดีเจ
ระยะเวลาในการฝึก : 9 เดือน (ภายใต้สังกัด SM Entertainment) และก่อนหน้านั้น ได้รับการฝึกหัดภายใต้การควบคุมของเทรนเนอร์คนเดียวกับอายูมิ ลี ในโปรแกรมฝึกแบบศิลปินอาชีพที่แตกต่างจากการฝึกแบบเทรนนี่ทั่วไปเป็นเวลา 5 ปี
ผลงานอื่นนอกจากอัลบั้มของวง : เคยเป็นดีเจของ Chunji Radio โดยจัดรายการคู่กับซองมินแห่งวงซูเปอร์จูเนียร์, ปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเพลง Cooking! Cooking! ของซูเปอร์จูเนียร์ H, ผลงานซิงเกิ้ลเดี่ยวประกอบละคร "Working Mom" ในชื่อเพลง "You don't know about love"



ยูริ
ชื่อจริง : ควอน ยูริ (Kwon Yuri)
วันเกิด : 5 ธันวาคม ค.ศ.1989 (อายุ 19 ปี)
ส่วนสูง : 168 เซนติเมตร
น้ำหนัก : 45 กิโลกรัม
ตำแหน่ง : ผู้นำเต้น, นักร้องสนับสนุน, นักแสดง, นางแบบ
ระยะเวลาในการฝึก : 5 ปี 11 เดือน
ความสามารถพิเศษ : การเต้น ,การแสดง ,ไวโอลิน
ผลงานนอกจากอัลบั้มของวง : แสดงละครเรื่อง "Unstoppable Marriage" ร่วมกับซูยอง เพื่อนร่วมวง, แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "Attack on the Pin-Up Boys ร่วมกับซูเปอร์จูเนียร์, แสดงในมิวสิกวิดีโอเพลง "Beautiful Life" ของดงบังชินกิ, แสดงใน 2005 KM Super Junior Show "The King's Boyfriend"

 

ขอขอบคุณข้อมูลจาก
- kome-world.com
- wikipedia.org

Genie - SNSD

edit @ 30 Jul 2009 18:48:39 by It's You!!kisskiss11♥

Title:Clock’s hand

Parting:6927

Rate:PG13

Authour:kisskiss11(คุณหนูส้มหล่น)

Summary:เมื่อไหร่คุณจะมาซักทีครับ....เมื่อไหร่ผมจะไม่รอคุณนะครับ___________________________________________ ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

เข็มนาฬิกาที่หมุนไปตามหน้าที่ของมันเรื่อยๆส่งผลให้เจ้าของของมันรุ่มร้อนใจเหลือเกิน เมื่อไหร่คุณจะมาเสียทีครับ...  เจ้าของนาฬิกาข้อมือมองมันแล้วมองมันอีกอย่าร้อนรนเขายืนกระดิกเท้าเป็นร้อยครั้งต่อนาทีเห็นจะได้เพราะคนที่เขาเฝ้ารอดันยังไม่โผล่มาซะอีก ติ่กตอก..ติ่กตอก เข็มนาฬิกาก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆคราวนี้เจ้าของนาฬิกายืนอยู่กับที่เฉยๆไม่ไหวเขาจึงเดินวนไปมาอยู่กับที่ สาเหตุที่เขาไม่เดินจากไปไหนเพราะกลัวว่าคนที่เขาเฝ้ารออาจมาแล้วไม่เจอเขาแล้วกลับไปก่อนก็เป็นได้

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

ร่างสูงหยุดเดินแล้วนั่งลงช่างไม่เข้ากับชุดสูทที่เขาสวมมาเอาซะเลยการนั่งข้างถนนเนี่ย  เขานวดขมับตนเองอย่างครุ่นคิด  คุณจะทำให้ผมเป็นบ้ารึไงครับ?  เขาคิดพลางลุกขึ้นดูนาฬิกาข้อมือซึ่งบ่งบอกเวลาว่า4ทุ่มแล้ว  อา....นี่ผมรอคุณไปได้ยังไงกันครับตั้ง3ชั่วโมง 

ติ่กตอก..ติ่กตอก    

 

นี่คุณเล่นเกมส์อะไรกับผมอยู่หรือไงครับ?สงครามประสาท?ทดสอบความอดทน?ให้ตายสิครับผมทนรอคุณได้ยังไงกัน?.... 

 

ติ่กตอก..ติ่กตอก    

ในที่สุดเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อ กดเบอร์คนที่เขาเฝ้ารออย่างเคืองนิดๆ 

 

“เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สา....”เขากดวางทันที ทำไมคุณปิดเครื่องครับ คิดจะหนีผม หรือ แกล้งให้ผมมารอเก้อ?

 

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

เอี๊ยดด!!! 

 

เสียงรถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้าของเจ้าของเรือนผมสีไพลินยิ้มอย่างดีใจเมื่อนึกว่าคนที่เขาเฝ้ารอมาถึงแล้วกระจกทึบค่อยๆเลื่อนลงมา 

 

“ให้ผมรอซะนานนะครับวอ...”เปล่าเลยไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอ 

 

“เจ้าพืชล้มลุก...เจ้าสัตว์กินพืชให้มาตามแกน่ะ”ฮิบาริ  เคียวยะ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาพูดขึ้นราวกับดวงเนตรสีนิลกำลังจะบ่งบอกถึงบางอย่าง

 

 “เกิดอะไรขึ้นกับ...วองโกเล่น่ะครับฮิบาริ”แม้จะเกลียดชังแต่ต้องถามเพราะมีเพียงแค่คนเดียวที่อยู่กับเขาในตอนนี้ 

 

“ขึ้นรถมา...เจ้าพืชล้มลุก”ฮิบาริไม่ตอบอะไรกลับหลบสายตา มุคุโร่ขึ้นรถอย่างว่าง่ายตอนนี้สีหน้าของทั้งคู่แลไม่สู้ดี   อย่าเกิดอะไรกับคุณเลยนะครับวองโกเล่ 

 

ติ่กตอก..ติ่กตอก 

 

ไม่นานนักรถก็จอดที่ลานจอดรถแห่งหนึ่งในโรงพยาบาลทั้งคู่เดินลงมาจากรถแล้วพวกเขาไปในโรงพยาบาล พวกเขาเงียบตลอดทางไปห้องICUมุคุโร่แทบทรุดเพียงแค่รู้ว่าคนที่เขารักมาอยู่ในห้องICUแห่งนี้ ส่วนฮิบาริเองใจก็แทบสลายเมื่อคนที่เขาแอบรักมาตลอดไม่เคยมอบรักให้แก่ตนกลับมอบให้กับโรคุโด มุคุโร่ แม้แต่ก่อนหน้านี้ซักชั่วโมงยังคงเรียกหาแต่มุคุโร่แล้วยังให้เขาไปรับให้อีก  ถ้าหายแล้วฉันจะขย้ำให้ตาย!เจ้าสัตว์กินพืช 

  “ผมมาแล้วครับวองโกเล่”มุคุโร่นั่งลงข้างๆร่างที่นอนนิ่งบนเตียงสีขาวภายในห้องมีม่านกั้นฉาก มุคุโร่กุมมือเรียวเล็กของเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ฟูและยาวเคลียแผ่นหลัง

 

 “....”ร่างเล็กไม่ตอบอะไรยังคงนอนนิ่ง

 

 “ให้ผมรอคุณตั้งนานนะครับ...วองโกเล่”จู่ๆเสียงของมุคุโร่ก็ดูสั่นๆ 

 

“ขอโทษนะ...มุคุโร่ที่ทำให้รอนาน...แฮะๆ....”เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากปากของสึนะหัวที่ปกคลุมไปด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้ค่อยๆเอียงมองร่างสูง 

 

“วองโกเล่....”มุคุโร่จับมือเรียวเล็กแสนอบอุ่นมาทาบกับแก้มของเขา”คุณมาไม่ได้ทำไมไม่บอกผมล่ะครับวองโกเล่!!คุณเจ็บหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอกผม!!” 

 

“นี่มุคุโร่...ถ้ามีโอกาส...ถ้าฉันไม่ตาย...ถ้าฉันฟื้นตัวแล้ว...แค่กๆๆ!!...ฉันจะไปนั่งดู...ดาวกับนายอีกนะ...แฮ่กๆ!...คราวนี้..รับรองเลยว่า...ไม่ผิดนัด..อย่างแน่นอน....”สึนะพูดด้วยเสียงอันสั่นครือและแผ่วเบา ดวงเนตรทั้งคู่ค่อยๆปรือ ภาพอะไรหลายๆอย่างเริ่มพร่ามัว อัตราการเต้นของหัวใจเริ่มช้าลงๆ 

 

 

“อย่าหลับครับวองโกเล่!อย่าหลับ!!”จู่ๆน้ำตาก็หลั่งไหลออกมา 

 

 

“นี่มุคุโร่...วันนี้ดาวสวยมากมั๊ย”ร่างเล็กค่อยๆขยับยิ้มอย่างยากลำบากแม้แต่ตาก็ยังลืมลำบากเลย

 

 

 “สวยครับ...สวยมาก..สวยเหมือนประกายในดวงตาของคุณเลยครับวองโกเล่”มุคุโร่กอบกุมมือนั่นอย่างทะนุถนอมราวกับว่าเมื่อปล่อยออกมาแล้วนภาอันเป็นที่รักของเขาจะไม่หวนกลับมา

 

 

 “งั้นหรอ...ดี.......จัง”สิ้นคำพูดเปลือกตาอันหนักอึ้งก็ปิดลง เสียงหายใจค่อยๆเบาลง..เบาลง...เบาลง จนไม่ได้ยินอีก อัตราการเต้นของหัวใจหยุดนิ่งเป็นเส้นตรง 

 

 

“ไม่นะ...ไม่!!!!!!!!!วองโกเล่!!!!!อย่าทิ้งผมไป!!!!!!!!!”ได้โปรดอย่า..อย่าทิ้งผมไป...อย่าทิ้งให้ผมจมอยู่กับความมืดอีก...กลับมาเถอะครับ!!แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของผม....ท้องนภาอันสดใสของผมกลับมา!ได้โปรดกลับมา!! 

 

“ช่วยออกไปก่อนเถอะคะ”ร่างโปร่งที่กอดร่างเล็กอยู่ถูกไล่ให้ไปรอด้านนอก แต่เขาช่างดึงดันกว่าที่จะถูกไล่แขนแกร่งยังคงโอบกอดร่างไร้วิญญาณของนภาที่เขาสุดแสนจะรักอยู่จนกระทั้ง

 

 ผัวะ! 

ทอนฟาฟาดลงบนท้ายทอยจนเจ้าตัวสลบคนที่ฟาดจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากเขา ฮิบาริ  เคียวยะ 

 

“พยายามกันหน่อยล่ะกัน  ทำให้เจ้าสัตว์กินพืชนี่ฟื้นขึ้นมาที”แววตาของฮิบาริ  เคียวยะฉายแววเจ็บปวดเหลือเกินเขาลากมุคุโร่ที่สลบอยู่ออกมาจากห้องICU

 

 ติ่กตอก..ติ่กตอก 

       วินาทีอันมีค่าหากไม่ฉวยเอาไว้ก็อาจจะสูญเสียมันไปตลอดกาลดังเช่นวินาทีที่มีค่าที่คุณยังคงอยู่กับผม น่าเสียดายจังครับวองโกเล่ที่ผมดันปล่อยให้มันล่วงเลยผ่านไปอย่างสูญเปล่า...จนคุณไม่อยู่กับผมแล้ว แล้วคุณล่ะครับ?ทำวินาทีนั้นให้ดีที่สุดหรือยังครับ?   

                                                                The End…

________________________________________________________

เฮ้อ~นั่งปั่นวันเดียวจบ>__ <

edit @ 29 Jul 2009 18:16:02 by It's You!!kisskiss11♥

edit @ 30 Jul 2009 18:36:03 by It's You!!kisskiss11♥

edit @ 30 Jul 2009 18:37:29 by It's You!!kisskiss11♥