kisskiss11

         ฮะๆๆ!พบกันอีกแล้วนะค่ะ....มิคังนี่ก็แปลกเน๊อะ!เจ็บแล้วไม่จำ...เจ็บซ้ำเจ็บซาก.....แต่เรากลับยังยิ้มให้กับคนรอบข้างเรา....นี่เรากำลังหลอกตัวเองอยู่ใช่มั๊ยว่ามันไม่เจ็บ....


ฮะๆ!!ไม่น่าเลยเรา...ไม่น่าไปรักคนจากโลกไซเบอร์อย่างพี่เขาเลย...รักมากจริงๆนะ...  พี่เขาโกหกเรามาตลอด6ปีที่รู้จักกันว่า....
"พี่อายุมากกว่าเรา12ปีนะ"
แต่เรากลับยิ้มรับไม่กลัวที่จะรักคนที่แก่กว่าอย่างพี่เขา...
       เรากับพี่เขาเคยคบกันเมื่อ3-4ปีก่อนเรารักพี่เขามากๆ...รักจนบรรยายไม่ได้(แต่เราไม่เคยเจอหน้าพี่เขาเลย)   พอคบกันได้เกือบๆ3ปีพี่เขาก็บอกเลิกเรา

"พี่มีคนอื่นตอนคบกับเราเมื่อปีกว่าๆนี้เอง...พี่ขอโทษเราเลิกกันเถอะ...พี่กับเขากำลังจะแต่งงานกัน..."

   พี่เขาไม่รู้หรอกว่าเราบอบช้ำขนาดไหนต้องร้องไห้ทุรนทุรายมากเพียงใด...ไม่เคยรู้  เราเจ็บปวดและเกลียดชังพี่เขามากในช่วงแรกๆ ต่อมาเรากับพี่เขาก็เป็นเหมือนพี่น้อง    เวลาผ่านไปประมาณ2-3ปีเราไม่ได้คุยกับพี่เขาเลย...แม้ว่าเราจะคบอยู่กับคนอื่นแต่เรา...เรากำลังหลอกตัวเองอยู่ว่าไม่ได้อาลัยอาวรณ์พี่เขาเลยและไม่ได้กำลังคิดถึง

              และไม่นานนักเมื่อปีที่แล้วเราได้คุยกับพี่เขาอีกครั้ง...เราดีใจมากแต่ปากเราก็รังแต่จะพูดจิกกัดพี่เขาตลอด...เรายังรักเขาอยู่สินะ...เราคุยกันอย่างสนิทสนมกันมาเป็นเวลาหลายๆเดือน   เชื่อมั๊ย?ว่าเรายังจำวันเกิดพี่เขาได้ดีแม้ว่าจะผ่านไปนานซักเท่าไหร่...  แล้วเมื่อ3วันก่อนพี่เขามาขอคืนดีเรา...เราดีใจจนบอกไม่ถูกเหมือนกับว่าได้ของสำคัญกลับคืนมาแล้ว...ใช่เราคิดอย่างนั้น...      แต่พอวันนี้เราก็รักพี่เขามากขึ้นพี่เขาส่งข้อความมาขอโทษเราเรื่อที่พี่เขาโกหกเรามาตลอดว่าอายุมากกว่าเรา12ปีทั้งๆที่พี่เขาอายุมากกว่าเราเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น....  พอคุยโทรศัพท์กันพี่เขาก็บอกว่าช่วงแรกๆจงใจจะหลอกเราจริง...พี่เขาไม่ได้เป็นหมออย่างที่พี่เขาบอกเรา...พี่เขาหลอกว่ารักเราจนกระทั้งเมื่อ4ปีก่อน...ฮะๆ!!น่าสมเพชมั๊ยล่ะ!?เรานี่มันถูกหลอกง่ายดีจัง^^  แต่เชื่อมั๊ยว่าพี่เขาบอกว่ารักเราตอนนี้จริงๆ...จริงๆแล้ว...เราอยากถามพี่เขาจริงๆว่า...

'พี่แค่เหงาหรือรักเราจริงๆ...'


เพียงแค่นั้นจริงๆที่เราอยากรู้แต่พรุ่งนี้พี่เขาไปเข้าค่ายไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปคงไม่มีเวลามานั่งตอบคำถามไร้สาระของเราหรอกว่าม่ะ^^  แต่ที่แน่ๆคือเรารักพี่เขาเหมือนเดิมแม้รู้ว่ามันจะต้องเจ็บ...ต้องร้องไห้...ถ้าถามว่าเรากลัวมั๊ยที่จะต้องร้องไห้เจ็บปวดใจเพราะพี่เขาคำตอบคือ...กลัว...เรากลัวจริงๆ...กลัวจนไม่รู้จะทำยังไง....ทุกคนช่วยบอกเราทีที่เราฝืนยิ้มนี่ดีรึเปล่า?เราควรจะเชื่อใจพี่เขาอีกดีมั๊ย?

Title:Happy New Year

Pairing:6927

Rate:PG-15

Author:คุณหนูส้มหล่น(Mikan)

Warning:เตรียมทิชชู่ซับน้ำหมากเอ๊ย!!!น้ำตาให้พร้อม(เว่อร์)

Summanry:

                    ...เวลาของผมมีไม่มากนักนะครับ ....ดังนั้นอย่ามัวแต่เศร้านะครับ....วองโกเล่ที่รักของผม========================================

31/12/xx

 “...10...รุ่นที่10คร้าบ!!!” “!!!”ร่างเล็กของ ซาวาดะ สึนะโยชิ สะดุ้งโหยงเมื่อถูกเรียกโดยเพื่อนสนิท(?)ผู้เป็นมือขวาของเขา 

 

“ม...มีอะไรหรอโกคุเดระคุง?”เสียงใสเอ่ยขึ้น 

 

“ก็ผมเห็นรุ่นที่10เหม่อมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะครับ!!รุ่นที่10เป็นไข้ไม่สบายปวดหัวตัวร้อนตรงไหนรึเปล่าครับ?”สีหน้าตื่นๆของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินทำให้ร่างเล็กเผยยิ้มแห้งๆออกมาจากนั้นจึงปั้นสีหน้าให้ปกติที่สุด

 “ไม่เป็นไรหรอก...เชื่อฉันเถอะ..นะ”ริมฝีปากบางราวกับกลีบกุหลาบคลี่ยิ้มบางๆก่อนที่จะลุกจากที่นั่ง

 “แล้วนั่นสึนะจะไปไหนน่ะ?ไม่กลับด้วยกันหรอ?”ยามาโมโตะ ทาเคชิ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตนกำลังจะเดินออกจากที่นั่งโดยที่ไม่รอพวกตนเหมือนทุกๆวัน 

 

“เอ่อ...คือว่าวันนี้ฉันติดธุระนิดหน่อยน่ะ...โทษทีนะแฮะๆๆ!!”พูดจบก็รีบจ้ำออกจากห้องไป 

 

“สึนะเป็นอะไรไปน่ะ?”ร่างสูงหันไปถามร่างที่เล็กกว่า 

 

“ไม่รู้สิ...รุ่นที่10...”

 

 6927692769276927692769276927692769276927692769276927692769276927692769276927          “...”ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ฟูฟ่องเดินมาเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย นัยน์ตาสีเปลือกไม้เหม่อมองไปตามเส้นทางที่ประดับประดาของตกแต่งวันปีใหม่

 ...ถ้าหาก...ถ้าหากนายได้เห็นในสิ่งที่ฉันเห็นอยู่..มันจะดีซักแค่ไหนกันนะ....มุคุโร่...

“นี่ฉัน...เดินมาถึงตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!!?”มือเรียวคู่สวยยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองด้วยอาการงงปนตกใจ  เมื่อขาเจ้ากรรมดันเดินมาหยุดอยู่หน้าโกคุโยแลนด์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!! 

 

“เฮ้ยยย!!!นั่นมันวองโกเล่นี่หว่าคาคิปี้~!!!”เจ้าของทรงผมสีทองชี้ไม่เป็นทรงชี้นิ้วไปยังร่างเล็กที่ยืนค้างเติ่งหน้าที่พักของพวกเขา

 “มาที่นี่...มีธุระอะไรรึเปล่า?...”หนุ่มเงียบเอ่ยด้วยเสียงเย็นดวงเนตรสีดำสนิทจับจ้องร่างเล็กที่ยืนเก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูก  

 

“คือฉัน...เอ่อ..ฉัน....”

 

 “บอส...เข้ามาก่อนสิค่ะ”ไม่ทันที่ชายหนุ่มร่างอ้อนแอ้นอรชรจะตอบอะไรหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีอเมทิสต์ก็เดินออกมาต้อนรับตนในชุดเดรสสีดำที่ไม่เข้ากับเทศกาลเอาซะเลย 

 

“นี่!!ยัยขี้เหร่!!จะให้คนเข้าซี้ซั่วได้ไงห๊ะ!!!”เคนแหกปากลั่นแต่หาได้หญิงสาวสนใจไม่  เธอดันหลังของผู้เป็นบอสให้เข้าไปด้านในโดยที่ยังคงมีเสียงโวยวายของคนขี้โมโหอยู่ตามเคย 

 

“แล้วเธอพาฉันมานี่ทำไมน่ะ?” 

 

“อ๊ะ!ไปไหนแล้ว?” เมื่อจะหันไปถามนั้นร่างของโคลมก็หายไปไหนไม่รู้เมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าของนัยน์ตาสีเปลือกไม้กลมโตกรอกหาคนที่น่าจะอยู่ข้างหลัง

 

 “คึหึหึ!ขอโทษที่ทำให้รอครับ” 

 

“ม..มุคุโร่!!!”

              ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก!เมื่อมือหนาของบางคนมาวางแปะที่ไหล่เล็กของตน แต่...ต้องตะลึงไปยิ่งกว่าเมื่อรู้ถึงผู้ที่มาทักตน 

 

“ท..ท..ทำ...อุบ!!” 

 

“ชู่~ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วครับ”เจ้าของเรือนผมสีไพลินยกมือขึ้นมาปิดปากบางที่กำลังพะงาบๆอยู่ก่อนที่จะสวมกอดจากด้านหลัง 

 

“ผมคิดถึงคุณมากนะครับวองโกเล่...”คนตัวสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยินอะไร

 “ฉ..ฉัน..ฉันก็คิดถึงนาย...คิดถึงมากๆด้วยฮึก!!”หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มขาวนวลเนียน ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเศร้า

....ไม่เอาอีกแล้ว!!ไม่อยากให้จากไปไหนอีก!!!....

 “ชู่~!ไม่เอาครับวองโกเล่...หยุดร้องเถอะครับ”ริมฝีปากหนาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของสึนะด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา 

 

“...”คนตัวเล็กกว่าได้แต่เงียบปล่อยให้คนตัวสูงกว่ากอดตนเองอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน...

 “ท่านมุคุโร่ค่ะ...เร่งหน่อยคะเวลามีน้อยเต็มที...”โคลมเดินออกมาจากห้องด้านข้าง มุคุโร่พยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้าไปหาสึนะ

 “??”คิ้วเรียวมุ่นลงอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากเจ้าของดวงเนตร2สีนั่งชันเข่าข้างหนึ่งก่อนที่จะจับมือเรียวข้างขวามาจุมพิต

 “ไปเที่ยวกันเถอะครับ...วองโกเล่ที่รักของผม” 

 

“บ..บ้า!!”เพียงแค่ประโยคเพียงประโยคเดียวก็ทำให้ดวงหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ 

 

“หลับตาลงสิครับ...” 

 

“เห?”เมื่อได้ยินดังนั้นดวงเนตรกลมโตคู่สวยก็รีบหลับลงทันใด เมื่อเห็นดังนั้นแล้วมุคุโร่จึงค่อยๆย่อตัวลงมาจุมพิตที่กลางหน้าผากมน... 

 

“!!!”ฉับพลันนั้นภาพรอบข้างก็กลายเป็นสีขาวสว่างจนแสบตาก่อนที่จะกลายเป็นลานกว้างที่ตรงใจกลางมีสวนดอกไม้ขนาดเล็กขนาดอยู่  รอบๆนั้นประดับประดาไปด้วยแสงสีสดใส มีสัตว์เล็กสัตว์น้อยสัญจรไปมา 

 

“เอาล่ะ...ลืมตาได้แล้วครับ”สิ้นเสียงทุ้มนุ่ม เจ้าของดวงเนตรสีเปลือกไม้กลมโตก็รีบลืมขึ้น  ภาพที่ปรากฎตรงหน้าช่างสวยสดจนเขาพูดไม่ออก

 “ม..มุคุโร่!นาย..นายออกมาได้ไงกันน่ะ!?นี่นายคงไม่ได้หนีมาอีกสินะ!!?”สึนะแหกปากลั่น 

 

“คึหึหึ!กลายเป็นทูน่าขี้โวยวายตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ^^”ร่างสูงยิ้มร่าจนน่าหมั่นไส้ 

 

“ฉัน...ฉันคิดถึงนายมากนะมุคุโร่...คิดถึงมากๆด้วย”มือเรียวเล็กขยุ้มเสื้อหนังที่คนตัวสูงสวมอยู่แน่น ใบหน้าอ่อนวัยก้มลงนิ่ง จุ๊บ!     ริมฝีปากหนาทาบทับริมฝีปากเรียวบางราวกับกลีบกุหลาบอย่างอ่อนโยนจนคนถูกกระทำอยากจะหยุดเวลาไว้อย่างนี้

...ได้โปรด..อย่าจากฉันไปอีกนะ... 

 

“คึหึหึ!นอกจากจะเป็นทูน่าขี้โวยวายยังจะเป็นทูน่าขี้แยอีกหรอครับคุณน่ะคึหึหึ!^^”รอยยิ้มนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย  ยังคงยิ้มให้เขา...อย่างอบอุ่นเสมอเลย.... 

 

“บ..บ้า!!”มือเรียวทุบที่ไหล่ของคนตัวสูงกว่าเบาๆ 

 

“ทางวินดิเช่อนุญาตให้ผมออกมาพบคุณได้ครับ...แต่....”มุคุโร่เว้นช่วงไว้เพียงแค่นั้นพลันรอยยิ้มอันอบอุ่นก็เหือดหายไป

 “ต..ต...แต่...แต่อะไร?”ริมฝีปากบางได้รูปเบ้เล็กน้อย 

 

“ผมน่ะ...มีเวลาอยู่ได้ไม่นานนักหรอกครับ...ดังนั้นคืนนี้...ใช้เวลาให้คุ้นค่าที่สุดนะครับ”มุคุโร่ค่อยๆขยับยิ้มดังเดิม 

 

“อ..อื้ม!” 

     ...ฉันจะเอาแต่ใจตัวเองเกินไปมั๊ยนะมุคุโร่..?ฉันน่ะ....อยากหยุดเวลาอยุ่ตรงนี้จังเลย...

 

 [11.57PM.]

 

 “วองโกเล่ครับ...” 

 

“เห?อะไรหรอมุคุโร่?”รอยยิ้มสดใสมอบให้ชายหนุ่มเรือนผมสีไพลิน 

 

“...”ร่างสูงมิได้เอ่ยอะไรยังคงเงียบงันอย่างนั้นเป็นเวลานั้นจนคนร่างเล็กกว่าเกิดใจไม่ดีแปลกๆ 

 

“อ..อ..อะไรหรอมุคุโร่?”สึนะฝืนยิ้มทั้งๆที่ใจจริงรู้สึกกังวลใจ...กังวลและกลัวมากๆก็ตาม..... 

 

“ผมรักคุณนะครับวองโกเล่...”ริมฝีปากหนาค่อยๆเลื่อนต่ำลงมา

 [11.59.59PM.] 

 

           เพียงแค่เสี้ยววินาที.....เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น...ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีไพลินก็หายวับไปกับตาของสึนะ....ทั้งๆที่...อีกแค่ไม่กี่มิลฯก็จะถึงริมฝีปากของเขาแล้วแท้ๆ

 

 “...ฮึก!!..ฉัน...ฉัน...ฉันก็รักนายนะมุคุโร่...ฮึก!!ฉันรักนายได้ยินมั๊ย?!!!ฮือ!!!”ร่างแบบบางทรุดลงนั่งกับพื้นแต่ไม่ทันไรก็ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของใครบางคน

 “...ไม่เป็นไรคะบอส...ท่านมุคุโร่..ฮึก!...ท่านมุคุโร่!...จะต้อง..ฮือ!!จะต้อง...กลับมาอย่างแน่นอน!!...ฮือ!!!”ทั้งสองร่างกอดกันกลมราวกับว่าจะปลอบใจซึ่งกันและกัน... 

           ...ซักวัน....ซักวันนายจะต้องกลับมานะ...มุคุโร่..สายหมอกที่รักของฉัน... 

 

================================================================                  คุฟุฟุ!!ต้อนรับปีใหม่(ที่ล่าช้าไปมากกกกก....กกกกกก)ก็แหมๆ~>/////<เน็ตมันล้มนี่นาจะทำยังไงได้>__<เอาเป็นว่าอัพแล้วนะค่ะ^^แฮปปี้นิวเมียเอ๊ย!!!Happy new year~!!ค่า~~!!!!>O<

edit @ 4 Jan 2010 17:18:32 by !!•~MiKan~•!!

Title:Trick   and  Treat

Pairing:6927--->>(96)

Anime:Katekyo Hitman Reborn!!!

Author:kisskiss11

Rate:PG-15

Stimulus:เพลงTrick and Treat ของคากามิเนะ ริน เล็น ver.Reborn ในเว็บYoutube

Warning:เลี่ยนตอนท้ายแบบเว่อร์ๆ!!

Summary: เมื่อเขากำลังจะถูกฆ่า!!!ทั้งๆที่ไม่รู้จักคนตรงหน้านี่!!!หากคุณเป็นเขาคุณจะทำอย่างไร?
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

        “Trick or Treat”เสียงเด็กๆแต่งชุดแฟนซีบ้างแต่งตัวเป็นผีสางบ้างเคาะตามบ้านเพื่อขอขนมหวานซึ่งนี่ก็เป็นเทศกาลที่ใครๆก็รู้จักกันดีในนาม’Halloween Day’ซึ่งหาใครรู้ได้ไม่ว่ามีบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น....


“เฮ้อ~!!!กลับดึกจนได้...”ซาวาดะ  สึนะโยชิ เดินก้มหน้าก้มตาด้วยความเหน็ดเหนื่อยก็จะอะไรซะอีก...วันนี้โดนครูพิเศษตัวดีจับให้ซ้อมจนดึกดื่นในขณะที่ตัวเองกลับบ้านไปนอนเฉย...

แซ่กๆ...

“!!!”สึนะหันไปมองต้นเสียงนั่นก็คือพุ่มไม้ซึ่งกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

“วันนี้วันฮัลโลวีนนี่นา...อี๋~!!!วันปล่อยผ...ผ..ผ...ผี!!!!!”ไอ้อาการขี้กลัวนี่ก็ยากเกินรักษาเขาวิ่งเตลิดโดยหารู้ไม่ว่าเส้นทางที่เขากำลังวิ่งไปนั้นมันคนละเส้นทางที่เขาจะกลับบ้าน!!!!


“แฮ่กๆๆ!!!”เขายืนหอบอยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าเขาเพิ่งนึกขึ้นได้...


“ที่นี่...?ที่ไหนอ่ะ?นี่ฉันวิ่งมาทางไหนล่ะเนี่ย!?ไม่เห็นคุ้นตาเลย!!!!”มือทั้งสองข้างก็ยกขึ้นมาเกาหัวที่ปกคลุมไปด้วยไหมสีน้ำตาลไหม้ตอนนี้ประสาทเขาแทบกินแล้วบรรยากาศสยองขวัญของคฤหาสน์ท่าทางน่ากลัวตรงหน้าเขายังไม่พอนี่เขาไม่คุ้นกับเส้นทางนี่ด้วยซ้ำ!!!!

ตึกๆ!!!

   เสียงของอะไรบางอย่างกระโดดขึ้นมาบนกิ่งไม้ของต้นไม้ตายสึนะแหงนหน้าขึ้นไปมองก็พบชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินในชุดทักสิโด้นั่งชันเข่ามองเขาอยู่ซึ่งอีกต้นหนึ่งนั้นก็มีหญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์ในชุดราตรีแหวกช่วงชายกระโปรงสีม่วงอ่อนราวกับลาเวนเดอร์ด้านในก็เป็นชุดกระโปรงรัดรูปสีดำสนิท

“ยินดีต้อนรับครับ...”แต่ฉับพลันที่เขากำลังมองหญิงสาวอยู่นั้นชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินก็ได้กระโดดลงมาจากต้นไม้มายืนต่อหน้าเขาอีกทั้งยังยืนในท่าที่นอบน้อมสุดๆ(มือขวาทาบหน้าอกซ้าย)


“อ..เอ่อ...”ในขณะที่เขากำลังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นหญิงสาวก็กระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วถอนสายบัวให้เขา   จากนั้นคนทั้งสองจึงเดินไปที่ประตูแล้วเปิดมัน

“เชิญเข้ามาสิค่ะ/เชิญเข้ามาครับ”ทันทีที่เจ้าของบ้านทั้งสองพูดราวกับว่าเขาต้องมนต์จู่ๆขาของเขาก็พาตัวเข้ามายืนอยู่ในบ้านอันเงียบสงัด

พรึ่บๆๆ!!!

ทันใดนั้นเปลวไฟจากเทียนก็ได้ถูกจุดขึ้นเขาเดินไปตามทางที่เจ้าของบ้านทั้งสองนั้นเดินไป


“เรากำลังจะทำขนมทานกันกรุณาอยู่ทานก่อนนะค่ะ”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเย็นยะเยือกในขณะที่ใบหน้านั้นเปื้อนรอยยิ้มราวกับนางฟ้าซึ่งนั่นทำให้สึนะถึงกับใจสั่นแปลกๆด้วยความหวาดกลัว   หญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์ซอยสั้นลากเก้าอี้ให้กับเขาซึ่งสึนะนั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มเรือนผมสีไพลินที่เขาเพิ่งเคยเจอ?....แต่ความรู้สึกลึกๆแล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่ารู้จักมักคุ้นกับชายตรงหน้าและหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเป็นพิเศษกันนะ?


“คุณอยากรับชาอะไรดีครับ?ชานมหรือชาเขียวดีครับ?”ชายหนุ่มเบื้องหน้าถามขึ้นแม้นว่ารอยยิ้มนั่นจะดูเป็นคนใจดียังไงก็ตามดวงเนตรข้างซ้ายที่เป็นสีแดงฉานราวกับโลหิตนั่นมันทำให้เขารู้ถึงอะไรบางอย่างที่แอบแฝงอยู่


“เอาชานมครับ...”ตอนนี้เขาเกร็งไปหมดทั้งตัวรู้จักก็ไม่รู้จักยังจะมาเชิญให้มาดื่มชา...แถมยังบรรยากาศไม่ชอบมาพากลนี่อีก...

“คุณไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้นี่ครับ  ผมก็แค่ต้อนรับตามภาษาเจ้าบ้านที่ดีเท่านั้นเองครับเพราะคุณดันหลงทางมาแถวบ้านของผมนี่ครับคึหึหึ!!”ร่างสูงหัวเราะในลำคอ

“ล..ล..แล้วพวกคุณเป็นใครกันครับ?แล้วรู้ได้ไงว่าผมหลงทาง”ทั้งๆที่เขาไม่ได้ปริปากซักคำว่าหลงทางแท้ๆ

“ผมก็แค่ได้ยินเสียงคนเดินมาเลยออกมาต้อนรับแล้วอีกอย่างแถวนี้ไม่ค่อยมีใครเดินมาหรอกครับถ้าไม่หลงทางน่ะครับ...”ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับรอยยิ้มซึ่งแม้ว่าจะดูว่ารอยยิ้มนั่นจะดูใจดีอย่างไรแต่สำหรับสึนะแล้วนั้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว....


“แล้ว...พ....พ..พวก...พวกคุณเป็นใครกันครับ?”สึนะเค้นเสียงอย่างยากลำบากเพราะความเกร็งและกลัวจนบอกไม่ถูกนี่แหละ

“พวกผมงั้นหรอครับ?...ผมชื่อว่า...”

“ชาได้แล้วคะ”หญิงสาวเรือนผมสีอเมทิสต์เดินเข้ามาขัดบทสนทนาเธอวางถ้วยชาเซลามิกให้กับคนทั้งสองก่อนที่จะถอยหลังไปยืนด้านหลัง

“ดื่มสิครับ...”ชายหนุ่มที่จิบน้ำชาแล้วพูดกับเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลไหม้


“ค...ครับ”สึนะค่อยๆจรดริมฝีปากกับปากของถ้วยชาเซลามิก  ชานมอุ่นๆค่อยๆไหลลงคอไปเขาวางถ้วยชาลงน่าแปลก...ที่ชายหนุ่มตรงหน้านั้นเริ่มมีรอยยิ้มที่ดูแปลกขึ้นเรื่อยๆไม่นานนักภาพตรงหน้าก็ค่อยๆเบลอเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้นร่างกายเริ่มไม่มีแรงจะขยับหรือทรงตัว   สึนะล้มลงจากเก้าอี้โดยที่มีหญิงสาวนั้นใช้มือรองรับหัวของเขาไม่ให้กระแทกพื้นเธอพาร่างไร้เรี่ยวแรงนั่นเดินผ่านทางที่เต็มไปด้วยดอกบัว


“อืม...”ราวกับว่าสึนะจะเริ่มรู้สึกตัวเพราะกลิ่นของดอกบัวและทางเดินที่เต็มไปด้วยน้ำใสสะอาด


“ชู่~!!อย่าเพิ่งลืมตาสิค่ะ...เดี๋ยวฉันจะพาไปที่ดีๆที่นึงรับรองว่า...คุณจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ”เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดตาของสึนะฉับพลันนั้น...ราวกับว่าเขาเป็นเหมือนแมลงที่ติดอยู่บนใยแมงมุม...เขาถูกเธอขังไว้ในห้องแห่งหนึ่งซึ่งเขาเริ่มรู้สึกว่าร่างกายและสติของเขาหยุดทำงาน....


ติกต่อก...ติกต่อก...ติกต่อก...กริ๊ง!!!


“อบขนมเค้กได้น่าทานมากครับ”เสียงคนทั้งสองคุยกันด้านนอก


“ดูเหมือนว่าจะมีแขกมางานปาร์ตี้อีกนะค่ะท่านมุคุโร่”หญิงสาวฉีกยิ้มสวย


“งั้นเราออกไปต้อนรับแขกรายที่6ของเราดีมั๊ยครับโคลม”มุคุโร่ผายมือออกเป็นเชิงว่าให้โคลมเดินออกไปต้อนรับก่อน  เธอเดินออกไปที่ห้องโถงที่มือข้างขวาถือหอกสามง่ามเงางาม


“ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีกนะยัยพืชล้มลุก”ชายหนุ่มเรือนผมสีขนกาชักทอนฟาขึ้นแล้วพุ่งไปฟาดโคลมซึ่งเธอกระโดดหลบทัน


“ที่นี่คือโลกของฉันกับท่านมุคุโร่...ถ้าคุณอยู่ในที่แห่งนี้ก็ไม่ต่างกับผีเสื้อที่ติดบนใยแมงมุมหรอกคะ”ทันใดนั้นร่างที่เคยอยู่ตรงหน้าของฮิบาริก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกบัวที่เบ่งบานสวยงามกลับกันนั้นด้านหลังที่เป็นดอกบัวกลับกลายเป็น
โคลม!!!!เธอแทงสามง่ามเข้าไปกลางลำตัวของฮิบาริโลหิตชาดไหลทะลักออกมาเต็มไปหมด

“ที่คุณพ่ายแพ้เพราะว่าคุณเล่นตามกติกาแล้วก็โง่ที่มาเยือนโลกของฉันกับท่านมุคุโร่...”เธอยิ้มเหี้ยมๆ”งานปาร์ตี้นี้ฉันคงให้คุณหรือใครหน้าไหนมาขัดขวางได้หรอกคะ”

“ได้วัตถุดิบอีกแล้วสินะครับโคลมที่น่ารักของผม”มุคุโร่ลูบหัวโคลมอย่างเอ็นดูในขณะนั้น

[ในห้องขัง...]

“อือ...”สึนะที่เพิ่งรู้สึกตัวลุกขึ้นมานั่งมองรอบๆห้อง...มันช่างน่ากลัวไร้แสงสว่างใดๆ  สึนะตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวเหงื่อกาฬผุดขึ้นมาจนเสื้อที่เปียกโชกอยู่แล้วนั้นเปียกเพิ่มขึ้นไปอีก

ฟุ่บ!!!


ทันใดนั้นแสงสว่างสีโลหิตน่ากลัวก็เกิดขึ้นเขาหันไปตามแสงนั่นก็พบ…!!!!ดวงตาวัฏสงสารที่แสนจะน่ากลัวเขาวิ่งไปที่ประตูพยายามหมุนลูกบิดและเขย่ามัน

“This  is  our  world  you  cann’t run away from here… This  is  our  world  you  cann’t run away from here…”สุรเสียงของคนทั้งสองที่ขังเขาไว้ดังขึ้นด้วยประโยคเดิมๆนั่นยิ่งทำให้สึนะหวาดกลัวยิ่งกว่าเก่า


ตึงๆๆๆ!!!ครึ่กๆ!!!แกร็ก!!!


เขาขย่มประตูจนมันเปิดออกเขารีบวิ่งฝ่าเส้นเอนที่ดูเหมือนมีเอาไว้ชักใยหุ่นกระเชิดที่อยู่ล้อมรอบเขาทันใดนั้นหุ่นเชิดรูปเหมือนมุคุโร่และโคลมก็ลุกขึ้นมาเต้น


“This  is  our  world  you  cann’t run away from here…”พวกมันประสานเสียงด้วยเสียงอันเยียบเย็นสึนะจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนกระทั้ง...!!!!


“ค..ค...คุณฮิบาริ!!!!!!”เขาเห็นฮิบาริที่นอนจมกองเลือดอยู่เขาตะเบงเสียงด้วยเสียงอันสั่นครือ...มุคุโร่และโคลมหันมามองเจ้าของเสียงใสทั้งคู่แสยะยิ้มราวกับปีศาจ


“อ้าวๆตื่นแล้วหรอครับ/ค่ะ”ทั้งสองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นทำให้สึนะนั้นค่อยๆก้าวถอยหลังไปราวกับว่ามีเวทมนต์....โคลมไปอยู่ด้านหลังเขาแล้วถอนสายบัวให้ตอนไหนก็ไม่รู้!!!


“Shall  we  dance?”เธอยิ้มหวานจากนั้นก็พุ่งมาโจมตีใส่เขาแต่ก็ไม่ได้ใช้หอกสามง่ามทำร้ายเขาซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นการทำให้สึนะถอยหลังหลบไปเรื่อยๆมากกว่าทันใดนั้นร่างบางของสึนะก็ถูกดอกบัวพันธนาการลงหลุมนึงไป

แปะๆๆ!!!


“เก่งมากครับโคลมที่น่ารักของผม”มุคุโร่ปรบมือให้โคลมซึ่งถอนสายบัวให้เช่นกัน


“การเต้นรำครั้งนี้สนุกจริงๆคะท่านมุคุโร่”เธอยิ้มแล้วยืนอย่างสง่างาม


ติกต่อก...ติกต่อก...กริ๊งงงงง!!!!!!!!!!


“ขนมอบเสร็จแล้วนะครับนี่ก็จวนได้เวลาปาร์ตี้แล้วด้วยสิครับ”มุคุโร่มองนาฬิกาข้อมือของตนเอง


“คะ...รับรองว่าปาร์ตี้ครั้งนี้คงเป็นที่จดจำของบอสไปตลอดกาลแน่ๆฮิๆ!!”โคลมหัวเราะเบาๆก่อนที่จะเดินไปในห้องครัวเพื่อหยิบขนมที่อบไว้และชงชานานาชนิดไว้


“น่าทานจริงๆเลยนะครับ”บนโต๊ะมีทั้งขนมหวานต่างๆผลไม้ชิ้นเล็กๆอย่างเช่นผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ทั้งหลายเรียงรายน่าทานเต็มไปหมด


“งั้นเรามานั่งทานรอบอสฟื้นแล้วค่อยคืนความทรงจำให้เขานะค่ะท่านมุคุโร่”มือก็หยิบส้อมจิ้มเค้กก้อนเล็กๆเข้าปากทั้งคู่ค่อยๆละเมียดละไมในการทานจนกระทั้ง


“โอ๊ย!!!...ป...ป..ป...ปวด..ปวดหัวจังเลย...อ๊ะ!!!มุคุโร่!!!โคลม!!!!”ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าคนทั้งคู่เป็นใคร


“ในที่สุดก็ฟื้นจนได้นะครับ/ค่ะ...งั้นเราไปกันดีกว่าครับ/คะไปเล่นด้วยกันนะครับ/ค่ะ”พอทั้งคู่พูดจบร่างของทั้งคู่ก็หายไปทุกอย่างมืดลง


“บอสค่ะ...มาเล่นกันเถอะคะ...”มุคุโร่กอดสึนะจากด้านหลังส่วนโคลมนั้นก็กระซิบข้างหูของสึนะ

“!!”โคลมกัดใบหูของสึนะเบาๆจากนั้นก็ผละออกความมืดยิ่งเข้าแทรกแซงอย่างหนักมันมืดจนไม่เห็นอะไร


“เต้นรำกันเถอะครับ”จู่ๆก็มีมือๆหนึ่งออกมาจากความมืดสึนะจับมันเอาไว้


แม้นว่าจะเป็นแสงสว่างที่น่ากลัวอย่างไร...หากแต่อยู่ท่ามกลางทะเลความมืดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแล้วนั้นก็ไม่ปฏิเสธหรอก....


     ทันทีที่มือนั้นจับแล้วฉุดสึนะให้ลุกขึ้นเต้นรำชุดทักสิโด้สีขาวนวลก็มาอยู่บนตัวของสึนะที่ถูกมุคุโร่พาเต้นรำรอบๆนั้นก็มีเหล่าผู้พิทักษ์ของเขาถูกเส้นเอ็นตรึงไว้ให้เต้นรำราวกับหุ่นเชิดส่วนโคลมนั้นไปสีไวโอลินที่รอบๆเป็นหุ่นเชิดเล่นเครื่องดนตรีต่างๆ   มุคุโร่พาสึนะเต้นรำจนไปถึงเก้าอี้ที่ดูเหมือนบัลลังก์จากนั้นก็ดันสึนะให้นั่งลง


“Happy  Halloween Day…My  Love”พูดจบก็ก้มลงประกบจูบสึนะเรียวลิ้นหยาบบุกรุกเข้าไปในช่องปากของสึนะควานกวาดหาความหอมหวาน


“อื้อ!!”มือเรียวทุบแผ่นหลังกว้างของมุคุโร่เขาจึงยอมผละออก

“ท..ทำไมฉันถึงจำนายไม่ได้ล่ะมุคุโร่!?”หลังจากนั้นทั้งคู่จึงเดินไปตรงระเบียง


“ก็เพราะผมกะเซอไพรส์คุณไงครับเพราะนี่เป็นวันฮัลโลวีน...ผมกับโคลมเป็นผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก...สายหมอกมีหน้าที่ปกปิดตัวจริงของแฟมิลี่สินะครับ...สามารถทำของที่มีอยู่ให้หายไปได้ทำของที่ไม่มีให้เกิดขึ้นได้ก็ประมาณนั้นแหละครับ...”มุคุโร่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับสึนะ...น่าแปลกคราวนี้รอยยิ้มนั่นกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจและใจเต้นรัวอย่างน่าประหลาด  ดวงหน้าหวานสับสีเรื่อทันทีโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้รู้ตัวเลย


“...ฉันก็มีของจะเซอไพรส์นายเหมือนกัน...มุคุโร่”เขาเดินเข้ามาใกล้มุคุโร่จากนั้นก็เขย่งตัวไป


จุ๊บ!!


      เจ้าทูน่าขี้อายรีบถอนริมฝีปากของตนออกมาจากนั้นก็ตั้งท่าจะรีบวิ่งไปแต่เขากลับโดนรั้งเอาไว้ก่อนจากนั้นเขาก็ถูกดึงตัวเข้ามาในอ้อมกอดของมุคุโร่


“คึหึหึ!ผมนึกว่าผมจะรู้สึกอยู่แค่คนเดียวซะอีกครับ”ใบหน้าหล่อคมซุกไปที่เรือนผมสีน้ำตาลไหม้อันอ่อนนุ่ม


“ฉันตะหากล่ะที่ควรจะพูดอย่างนั้น...ก็ที่ผ่านมานายดีแต่ทำท่าเหมือนเกลียดฉันมาตลอดนี่นา...”สึนะทำปากมุ่ยน้อยๆ


“ก็ผม....กลัวอดใจไม่ไหวน่ะสิครับ”มุคุโร่จับหน้าของสึนะให้หันไปทางเขาจากนั้นก็ประกบจุมพิตอีกครา....


“ท่านมุคุโร่ขี้โกงจังนะค่ะ....”โคลมที่แอบดูอยู่ด้านหลังพูดเบาๆหากแต่มิได้ไปขัดคนทั้งสอง


“โคลมเอง...ก็อยากจูบกับบอสมั้งจัง....งั้นเอาไว้คราวหลังก็ได้”เธอพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในงาน


เป๊าะ!


เธอดีดนิ้วเบาๆทันใดนั้นเส้นเอ็นที่พันธนาการเหล่าผู้พิทักษ์ทั้งหลายก็ได้ถูกคลายออกทุกคนสลบเหมือดไม่ได้สติ


“หลับเอากลางงานปาร์ตี้อย่างงี้ก็แย่น่ะสิค่ะ”ทันทีที่พูดจบทุกคนก็ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมาบาดแผลที่มีอยู่ก็หายไป....ราวกับว่าทุกคนถูกปรุงแต่งความทรงจำ


“เมื่อกี้เต้นอยู่ดีๆทำไมมาล้มนอนงี้ได้ล่ะเนี่ย”เรียวเฮพูดขึ้นพลางลูบหัวป้อยๆ


“ฮะๆ!!สงสัยจะเมาเค้กของโคลมล่ะมั้งเน๊อะ!!”ยามาโมโตะยิ้มร่าเขาหันไปยิ้มให้กับโคลม


“คงงั้นม...”ยังไม่ทันพูดจบฮิบาริก็ชักทอนฟาขึ้นมาพุ่งไปที่เธอซึ่งโคลมตั้งรับทัน


“ถึงคนอื่นๆจะจำไม่ได้แต่ฉันจำได้...”ในช่วงที่โคลมต้านทอนฟาเอาไว้เขาพูดขึ้นเบาๆ


“เรื่องนั้น...ฉันรู้ดี”เธอใช้สามง่ามดันฮิบาริออกไปห่างๆ


“Shall  we  dance?”เธอถอนสายบัวอย่างสง่างามจากนั้นก็พุ่งตรงไปที่ฮิบาริซึ่งการต่อสู้ของทั้งคู่ช่างสง่างามราวกับการเต้นรำ


“แล้วรุ่นที่10ที่น่าจะนั่งอยู่ตรงนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ!!!?”โกคุเดระที่เพิ่งได้สติมองหาสึนะที่น่าจะอยู่บนบัลลังก์


“นั่นสินะมุคุโร่ก็ด้วย...”ยามาโมโตะที่มัวแต่ชื่นชมการต่อสู้ที่เหมือนเต้นรำเสียมากกว่าของฮิบาริกับโคลมนั้นละสายตามาเพราะโกคุเดระ


“นั่นไง…สึนะเหมือนเจ้าสาวสุดหูรูดเลย!!!”เรียวเฮชี้ไปยังสึนะที่อยู่ในอ้อมกอดของมุคุโร่ด้านนอก


“อ๊ะ!!จริงด้วย!/หน็อย!!!บังอาจล่วงเกินรุ่นที่10หรอฟร่ะ!!!!”ทั้งเรียวเฮและยามาโมโตะรีบรั้งโกคุเดระเอาไว้


“เอาน่าๆ~!นายไม่เห็นหรอว่าสึนะกำลังมีความสุขน่ะ...อย่าไปขัดเขาเลยนะ”ยามาโมโตะปรามไว้ซึ่งได้ผลโกคุเดระหยุดอาละวาด


“ฮึ่ย!!!ให้ซักวันก็ได้!!!”พูดพลางเชิดไปอีกทาง


“จะว่าไปนายดูสวยจังเลยนะโกคุเดระ....”คำพูดชวนอ้วกนั่นทำให้โกคุเดระรีบหันขวับไปด้วยใบหน้าอันแดงฉาน


“พูดบ้าอะไรของแกฟร่ะ!!!!”


“ฮะๆๆ!!!ล้อเล่นน่ะล้อเล่นงั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”ยามาโมโตะรีบปลีกตัวเข้าห้องน้ำไป


“หน็อย!!!....แต่นายก็ดูดีใช่ย่อยหนิ...ยามาโมโตะ...”ประโยคหลังช่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน


[ด้านระเบียง...]


“สึนะโยชิบอกรักผมทีสิครับ^^”มุคุโร่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้สึนะแล้วกล่าวขึ้น


“บ...บ้ารึไง!!วันนี้ไม่ใช่วันแห่งความรักซะ...อุบ!!!”สึนะโดนประกบริมฝีปากอีกครา


“ถ้าคุณไม่บอกผมก็จะจูบคุณอีกนะครับ...(^^)++”มุคุโร่เลียริมฝีปากราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


“ก...ก..ก...ก็ได้!!!ฉ...ฉ..ฉัน....ฉัน...ฉันรักนายมุคุโร่”พูดจบก็เตรียมตีครีบหนีเข้างานแต่ก็โดนรั้งไว้อีกมุคุโร่ก้มลงมากระซิบข้างหูของสึนะ


“This  is  my  world  you  cann’t  run  away  from  here  because…my  heart  is  stay  with  your…I  love  you  honey”

ที่นี่คือโลกของผมคุณไม่สามารถหนีไปไหนได้เพราะว่าหัวใจของผมอยู่กับคุณ...ผมรักคุณที่รัก...งั้นหรอ?ฉันก็ไม่คิดจะหนีไปไหนอยู่แล้วล่ะ...มุคุโร่เพราะว่าฉันรักนาย...



                                                The  End

               …♣Arrivederri ♠…
+++++++++++++++++++++++++++++
             แม่เจ้า!!!นี่ถือว่าฉันก็อปวิดีโอเขาหรือเปล่าเนี่ย@__@!!!หลายๆฉากพอมานั่งอ่านทวนแล้วทำไมมันเหมือนกับว่าก็อปวิดีโอเขามาเลยล่ะแง้~!!!!TTT{}TTT

เก๊าผิดไปแย้ว~!!!ก็แหม~ชอบวิดีโอมันนี่นาเดินทีก็ชอบเพลงอยู่แล้วเหอๆ-..-

เอาเป็นว่าไม่โกรธกันนะค่ะไปแระคะ^3^

 .

.

.

.

.

.

นี่คะวิดีโอที่ว่า